قرمزی چشمانش را به رویش نیاورید، او جان میکند تا اوضاع را عادی جلوه دهد..

بابابزرگ حرف قشنگی میزد؛ هوا که خنک میشه،درختایی که سایه مینداختن هم فراموش میشن.

دوست داشتن، ذره ذره رسوخ میکند در رگ‌هایت. به خودت میایی و میبینی شده بخشی از جانت. با کوچکترین رفتار غیرعادی نگرانش میشوی،خنده‌هایش دنیایت میشوند و حس میکنی اگر نباشد تو نیستی. نمیدانم اسمش را مزیت بگذارم یا از معایب بشمارم که او میشود تمام زندگیت. ترس از دست دادنش وجودت را فرا میگیرد و وابسته او میشوی و نگرانی که مبادا با رفتارت او را برنجانی. اگر دل نگرانش شوی ثانیه‌ای آرام نمیگیری تا مطمئن شوی از حالش.اگر برایت از اوضاعش نگوید پریشان میشوی و در ذهن قصه‌ها میبافی که به او چه میگذرد؟ او میشود تمام زندگیت.. ــ‌نوشته ناتمامِ من.

به آدمای کمی «دوسِت دارم»ُ گفتم و واقعا دوسشون دارن..

ترکی خیلی قشنگه میدوستمش..

از آدمایی که سعی میکنن حالمو خوب کنن متشکرم. مهم نیست که میتونن یانه همین که وقتشونو میذارن و اهمیت میدن خیلی ارزشمنده برام.