_ایلیای نازم؛ تو تازه قدم به دنیایی گذاشتی که هنوز خیلی چیزا برای نشون‌دادن بهت داره. هنوز نمی‌دونی با همون انگشتای کوچیکت چطور می‌تونی قلب آدما رو تسخیر کنی و با یه لبخند ساده، غم رو از گوشه‌ی چشم‌هاشون کنار بزنی. کاش می‌شد تضمین کرد که هیچ‌وقت دلت نمی‌گیره و هیچ‌کس قلب مهربونت رو نمی‌شکنه؛ اما عزیز کوچولوی من، زندگی همیشه به قشنگی رؤیاهامون نیست. گاهی بارون می‌باره و گاهی راه‌ها طولانی می‌شن. تو هنوز اولین صفحه‌ی زندگی‌ت رو هم کامل نخوندی، اما من برای تموم صفحه‌های بعدی‌ت آرزوی قشنگ‌ترین کلمه‌ها رو دارم. امیدوارم دنیا یه روزی لایق تموم زیبایی‌هایی بشه که تو با اومدنت بهش هدیه دادی. زمینی شدنت مبارک، فرشته‌ی کوچولوی من؛ امیدوارم قصه‌ی زندگی‌ت به قشنگیِ اومدنت باشه.✨💖 _13 اکتبر 2026 _کسی که از صمیم قلب دوسِت داره.🌱

مثل قند شیرینه.😭✨

منم آن پوچی مطلق که عمری ادعا کرده..

-

_

_

یسری وقتا،یسری چیزا دست خود آدما نیست.حواسمون بهشون باشه لطفا:)

چقد سخت کلمه‌ها کنار هم قرار میگیرن.

قرمزی چشمانش را به رویش نیاورید، او جان میکند تا اوضاع را عادی جلوه دهد..

بابابزرگ حرف قشنگی میزد؛ هوا که خنک میشه،درختایی که سایه مینداختن هم فراموش میشن.

دوست داشتن، ذره ذره رسوخ میکند در رگ‌هایت. به خودت میایی و میبینی شده بخشی از جانت. با کوچکترین رفتار غیرعادی نگرانش میشوی،خنده‌هایش دنیایت میشوند و حس میکنی اگر نباشد تو نیستی. نمیدانم اسمش را مزیت بگذارم یا از معایب بشمارم که او میشود تمام زندگیت. ترس از دست دادنش وجودت را فرا میگیرد و وابسته او میشوی و نگرانی که مبادا با رفتارت او را برنجانی. اگر دل نگرانش شوی ثانیه‌ای آرام نمیگیری تا مطمئن شوی از حالش.اگر برایت از اوضاعش نگوید پریشان میشوی و در ذهن قصه‌ها میبافی که به او چه میگذرد؟ او میشود تمام زندگیت.. ــ‌نوشته ناتمامِ من.

به آدمای کمی «دوسِت دارم»ُ گفتم و واقعا دوسشون دارن..