یه دیالوگی بود تو سریال زخم کاری میگفت:
اهداف مشترک بیشتر از عشق آدما رو بهم نزدیک میکنه. عشق کمرنگ میشه ولی هدفهای مشترک روزبهروز پررنگتر میشن.
این دیالوگ طناز طباطبایی توی یاغی رو خیلی دوست داشتم: بعضی وقتا خودت یکیو بزرگ میکنی، آدمش میکنی، گندهش میکنی، بعد دیگه خودتم زورت بهش نمیرسه.
انسان دو سال نیاز دارد که حرف زدن را بیاموزد، و پنجاه سال نیاز دارد تا سکوت را بیاموزد!
یه دیالوگ خیلی قشنگ تو فیلم Café de Flore بود که ازش پرسید:
«- تو به نیمهی گمشده اعتقاد داری؟
+ اونم گفت: این تئوری رو دوست دارم که یجا، یکی هست که برای همیشه مال توئه.»
به نظرم که خیلی ناب بود :)
اونجا که تو افعی تهران، پیمان معادی میگه: «میدونستی تو بازیگر خیلی خوبی میشدی؟ چون بازیگری همش دروغ گفتنه و هر کی دروغگوی بهتری باشه، بازیگر بهتری هم میشه.»