🎥 ۱۲ فروردین‌ماه، روز جمهوری اسلامی گرامی باد ☑️ تعاون کار و رفاه اجتماعی استان یزد 🆔 @tkryazd

💢 سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی

🎥اینجا ایران است ایران علی(ع)؛ نماهنگ «سرباز وطن» با صدای حاج مهدی رسولی @tkryazd

ایول ایول، داش مجید رو ایول🔥❤️ از طرف ۹۰ میلیون ایرانی🇮🇷 🇮🇷 تعاون ، کار و رفاه اجتماعی استان یزد 🆔 @tkryazd

🔺بسم الله الرحمن الرحیم سخنگوی قرارگاه مرکزی حضرت خاتم‌الانبیا(ص): ❌دومین جنگنده فوق پیشرفته نسل پنجم F35 آمریکا در آسمان مرکزی ایران، توسط سامانه نوین پدافند هوایی هوا فضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از اسکادران LAKEN-HEATH مورد اصابت قرار گرفت و سقوط کرد. 🚨به دلیل انفجار شدید جنگندهٔ فوق به هنگام اصابت و سقوط، احتمال اینکه خلبان خارج شده باشد کم است. 🚀اخبار لحظه‌ای جنگ را اینجا ببینید👇 🚀→ @tkryazd

▪️برای آن ۱۶ نفر… شنبه بیست‌وسوم اسفندماه بود؛ حوالی ساعت ۱۵. کارگران در کارخانه‌ای در شهرک صنعتی جی اصفهان مشغول کار بودند؛ همان کارِ بی‌ادعا و پیوسته‌ای که ستونِ زندگی شهر را سرپا نگه می‌دارد. در همان ساعت موشکی آمریکایی‌ـ‌صهیونیستی فرود آمد و ۱۶ نفر از آنان را به شهادت رساند. در لحظه ی تحویل سال و در این روزها زیاد به آنان فکر می‌کردم؛ به مردانی که بزرگ‌ترینشان متولد ۱۳۵۸ بود و کوچک‌ترینشان متولد ۱۳۷۵. به فاصله‌ای کوتاه میان «صبحِ خانه» تا «عصرِ حادثه». فاصله‌ای که برای ما یک روز کاری عادی بود و برای خانواده‌هایشان مرز میان قبل و بعدِ زندگی. به صبحِ همان روز فکر می‌کنم؛ به حوالی ساعت ۷، وقتی احتمالاً از خانه بیرون زده‌اند. شاید بچه‌ها خواب بوده‌اند و فرصت نشده آخرین‌بار گونه‌ای ببوسند، دستی بر سر بکشند، یا بگویند: «عصر می‌بینمت». شاید هم فقط همان جمله همیشگی را گفته‌اند: «مواظب خودت باش». در مسیر کارخانه، در سرویس یا کنار همکاران، احتمالاً از حقوق سال آینده حرف زده‌اند؛ از اینکه «چقدر زیاد می‌کنند؟»، از اجاره‌خانه، از قسط‌ها، از لباس عید بچه‌ها، از مایحتاجی که هر سال آخر اسفند روی شانه‌ی خانواده‌ها سنگین‌تر می‌شود. شاید یکی‌شان گفته باشد «امسال فقط یه طوری برسونیم به عید»، شاید یکی‌شان خندیده باشد که «بعدِ عید درستش می‌کنیم». نگرانی‌های کوچک و معمولی؛ همان‌ها که از یک خانواده، یک زندگی می‌سازند. به لحظه‌های آخر فکر می‌کنم؛ یکی دو ساعت مانده به پایان شیفت. خستگیِ تن، اما عجله‌ی دل برای برگشتن. برای رسیدن به خانه. برای نشستن کنار سفره‌ای که هنوز کامل نشده. برای خرید آخرین قلم‌ها. برای جمع‌کردن دلِ بچه‌ها و دلِ همسر. و ناگهان، در آن ساعت شوم، موشک به محل کارشان اصابت کرد؛ نه به یک کارخانه، که به «امنیت نانِ حلال». دو روز بعد، دوشنبه بیست‌وپنجم اسفند، در مراسم تشییعشان، رفقایشان آمده بودند؛ همان مردهای محکم و بزرگ، همان بچه‌های پایین‌شهرِ اهل مرام. کسانی که کم حرف می‌زنند و زیاد کار می‌کنند. و همان‌ها بلند بلند زار می‌زدند؛ چون شهیدانِ جی فقط همکار نبودند؛ رفیقِ نان و کار بودند؛ رفیقِ روزهای سخت. حالا در گلستان شهدای اصفهان آرمیده‌اند؛ کنار هم، نزدیک هم؛ انگار باز هم یک شیفتِ مشترک، یک خطِ تولیدِ مشترک، یک عهدِ مشترک. اما قصه این ۱۶ نفر نباید فقط در سوگ تمام شود. این یادآوری باید به یک تصمیم جمعی تبدیل شود: اینکه «کارگر» در این سرزمین صرفاً نیروی تولید نیست؛ ناموسِ اقتصاد و شرافتِ جامعه است. هر ضربه‌ای به کارگر، ضربه به خانه‌های ماست؛ به آینده‌ی فرزندانمان؛ به امیدمان. این سطرها را نه برای افزودن بر اندوه، که برای حفظِ یک عهد می‌نویسم: عهدِ اینکه خونِ کارگر در حاشیه‌ی خبرها گم نشود؛ عهدِ اینکه خانواده‌هایشان تنها نمانند؛ عهدِ اینکه در کنار پیگیری حقوقی و بین‌المللی این جنایت، در داخل نیز با تمام توان از معیشت و کرامت بازماندگان صیانت شود. شهادتشان باید چراغی در دل شهر روشن کند؛ چراغِ حرمتِ کار، حرمتِ جان و حرمتِ انسان. و ما زندگان، باید پاسداران این چراغ باشیم؛ برای آن‌که رنج آنان بی‌صدا نماند و نامشان چونان مشعل، راه فردا را روشن‌تر کند. کمترین کاری که از ما برمی‌آید این است که یادشان را به «کار» گره بزنیم؛ به عدالت، به احترام و نگذاریم چرخِ زندگی این شهر با فراموشی بچرخد. برای آن ۱۶ نفر… برای نانِ حلالی که نیمه‌تمام ماند… و برای امیدی که باید با هم، دوباره بسازیم. ✍️ ایمان محبی سفیر وفاق و امید استان اصفهان