توی راه برگشت از کلاس زبان ، خانه ی هنر و آگهی باشگاه سوارکاری و یه آموزشگاه باحال دیدم . خب ، این راه دیگه فقط راه برگشت از 《کلاس زبان》نیست :))

امروز برو پیش مادرت ، دستاشو بگیر... مثل یه مرررد بگو نـــــنـــــه من دستتو قدر میدونم😔

تا آموزش های دیگر ، درود و بدرود

صحبتای خزِ : هوا یجوری بس ناجوانمردانه گرمه که همه دعا میکنن جوانمردانه سرد بشه

ولی اگر ما به اصلی ترین شخصیتمون اجازه ی بیرون اومدن بدیم ، اونموقع با زیباترین و حیرت انگیز ترین چیزی مواجه میشیم که به عمرمون دیدیم. ما باید اجازه بدیم جنگجوی شجاع درونمون راهشو به بیرون باز کنه و بدونه چه کارایی از دستش بر میاد . بدون سرکوب و ناراحتی . *کتابِ شجاعت از دبی فورد

پیرهن صورتی دل منو بردی کشتی تو منو غممو نخوردی

ترس... ترس خیلی مفهوم عجیبیه بچه ها راجبش فکر کنی توش غرق میشی . اینکه همه ی ما چقدرر ترس های زیاد و مختلف داریم چقدر بیشتر اوقات احساس نا امنی میکنیم

و یه چیز دیگه . اینکه کسی که تو هستی، بیشترش به تصویر خودت از خودت توی ذهنت مربوطه . هر جور که خودتو توی ذهنت بسازی و به یه تصویر مشخص محدود کنی ، بیشتر همون رفتارو از خودت نشون میدی

یادمه کلاس چهارم که بودم برای یه بازدید علمی از کتابخونه ای ، ما رو بردن کتابخونه نزدیک مدرسمون ‌. بعد از اینکه کتابدار واسمون حرف زد ، بردنمون توی سالن همایش تا بیشتر راجب کتاب حرف بزنیم . دقیقا یادمه یه کتاب دایره المعارف بود ؛ معلممون گفت کی حاضره بیاد و راجب این کتاب برامون حرف بزنه؟ یادم‌نیست دست چندنفر بالا رفت ؛ فقط یادمه به محض این حرف دستم مستقیم بالا رفت .

اون چند نفری هم که بلند کرده بودن ، انگار با یه شک و تردید و ترس بود ‌. خلاصه چون من خیلی مطمئن دستمو بلند کرده بودم ، معلم منو انتخاب کرد... بالا رفتم و کتابو توی دستم گرفتم ؛ انگار دستپاچه شده بودم . هول شده بودم و حرفام یادم رفته بود . خیلی هول شده ، چندتا جمله به هم ریخته تحویل بقیه دادم . اما مهم ترینش احساس اون لحظه ام بود ؛ وقتی میدیدم با چه ناتوانی ای اینجام ، واقعا واقعا شرم رو حس کردم . برام دست زدن ولی مثل زهر بود ؛ از خجالت ، حرارت گونه هامو حس میکردم

یه اتفاق دیگه ، برنامه ی ۲۲ بهمن بود . مجری شدن رو دوست داشتم یه چیزی هم آماده کرده بودم ولی خیلی کامل نبود . وقتی داوطلب شدم ، یکی دیگه هم باهام داوطلب شد . دقیقا لحظه ی آخر معلمم بین من و اون ، منو انتخاب کرد . ولی بچه ها ، گند زدم!! تته پته میکردم و نمیدونستم باید چی بگم ؛ اسم سرودی که بچه ها میخواستن بخونن رو اشتباه گفتم . و باورتون نمیشه چقدر ناراحت بودم . احساس وحشتناکِ شرم و نا امید کردنِ معلمم بعد از انتخابش ، صدای اونایی که میگفتن (مجریشون اصلا خوب نبود) همه توی سرم تکرار میشد ‌‌.