راهروی اتاقِ راهبان

نامه ی دهم سفرنامه_ دیارِ موسوی تبریزی 《روز هفتم》ظهرهنگام -کندوان- از کندوان خیلی شنیده بودیم . می‌گفتند سه جا در جهان است که در صخره زندگی می‌کردند ؛ و فقط یک جا در جهان است که همچنان مردم در اتاق های صخره ای سکونت دارند : کندوانِ آذربایجان شرقی . موقع وارد شدن با کندو های زنبور عسل مواجه شدیم و گفتیم شاید اسم کندوان هم از همان کندو ها برداشته باشند . باغ های گردو و انجیر هم بودند . وقتی وارد روستا شدیم ، با خانه هایی جالب مواجه شدیم و مغازه های سوغات فروشی متعدد بودند . راستش خیلی سربالایی بود و برایمان عجیب بود که مسن تر های اینجا چطور عبور و مرور میکنند؟ مطمئنا انجا در زمستان سرد و استخوان شکن بود و با بارش برف ، رفت و آمد تا روی صخره ها سخت میشد . بیشتر صنایع دستی بود و خشکبار مثل گردو و قیصی و لواشک و ... که در آنجا به فروش میرفت و بیشتر حالت گردشگری به خودش گرفته بود . مغازه هایی که در غارها بودند ، خنک تر بودند . هوا در سایه هایش فوق العاده بود ‌. با کودک جوگیرمان که دوباره دنبال حیوانات افتاده بود ، اسب سواری کردیم و غذایی خوردیم . خلاصه بعد از خریدن کمی سوغاتی ، از کندوان دل کندیم. 2 شهریور 1401 امضا : شکوفا

خانه های صخره ای