دبیرم هفته پیش یکی از عزیزانشون فوت کرده بود ؛ یک هفته غیبت داشت و الآن سر کلاسه ‌. از ته دلش خبر ندارم ، نمیدونم در چه حاله ، غمگینه . ولی دوباره اومد که بجنگه ؛ در کنار غصه هاش اومد بجنگه . دوباره برگشت ...

شایدم مدرسه بیشتر مرخصی نمیداد

*گند زدن در جو احساسی و فلسفی

چه با دقت و ظریف!

انصافا بیاین از بقیه دل بکنیم ؛ از اینکه بخوایم یهو یکی بیاد دست ما رو بگیره از روزای خاکستری بیرون بکشه و نجات بده . بقیه زمانی که خودت تنهایی باید غماتو حمل کنی نیستن ؛ رهگذرن . پاشیم . بیاین زندگیمونو بسازیم

ولی جدی ما بعضی وقتا زیادی به خودمون سخت میگیریم .

یه ریشه اش برمیگرده به کمالگرایی

میدونین چرا؟ چون انگار خاصیت بشر همینه ‌. چیزایی که داره رو نبینه... سلامتی بعدِ از دست دادنش ، امنیت بعدِ از دست دادنش ، آدما بعد از دست دادنشون انگار واقعا به چشم میان . بارز ترین مصداقش؟ گلهای سر مزارها... بیاین ما اینجور نباشیم... برای چیزی که میخوایمش تلاش کنیم ، ولی چیزی که داریمم ببینیم . بیاین نگاهمون از روبرو و آینده رو به کنارمون هم معطوف کنیم .

بارونه... از بوش قشنگتر هس؟