تا حالا یکی رو دیدین در جدی ترین شرایط ممکن ، به مسخره ترین حرف ممکن بصورت کنترل ناپذیری بخنده؟ اگر ندیدین ، خوشبختم😂🤝

واقعا یه جاهایی خندم میاد و نمیتونم کنترلش کنم که مطمئنم طرف میخواد از چند جهت گسسته مون کنه و منم قشنگ در تیر راس نگاهشم و اگر بخندم مستقیم ترکش حرفاش بهم میخوره😭😂

مثلا معلم خیلی جدی داره دعوا میکنه😂 بعد دقیقا هم جلوشم عصبانی تر میشه ؛ میگه نخندین ، نگفتم که بخندین ، آره فلانی بخند حالِ من خنده داره😂 ناراحت میشم ولی بدتر خندمم میگیره

حقیقت اینه که شخصیت من اینه هر چقدر بخوام انکارش کنم ، تحقیرش کنم یا احساس گناه داشته باشم بازم یه احساس درونم میگه 《تو همینی که هستی》

و اوه گاد اون احساس اصلا خواستنی نیست

اینکه هیچوقت به حد کافی و معیارهای سنگینی که واسه خودت وضع کردی نرسی

تازگی ها، هرگاه از دیگران می رنجم، یا حتی نگرانم، که چه قضاوت هایی پشتِ پرده ی تظاهرشان برایم می کنند؛ چشمانم را می بندم .. و این قسمت از جمله ی معروفِ " دیل کارنگی " را در ذهنم مرور می کنم: " دیگران به اندازه ی سردردشان حتی، به مردنِ منُ تو اهمیت نمی دهند! " و همین برایِ بیخیال شدنم کافیست.. و من، نگرانِ قضاوت هایِ مردمی که، به اندازه ی سردردشان هم برایشان مهم نیستم، نخواهم بود .. رازِ آرامش همین است. -نرگس‌جانِ‌صرافیان‌طوفان

امروز یه اعتراض داشتیم بچه ها😂 مدیر اومد سر کلاسمون ، اونم چه مدیرری یه دبیرستان تا اسمشو میشنون لال میشن😔😂 بعد ما پا شدیم اعتراض کردیم به یکی از معلما

بزارین تحلیلمو از این اعتراض واستون بگم . جریان این بود ما یه معلمِ بنده خدایی داریم که با اینکه خیلی خانمِ خوبی هستن ، ولی ما با شیوه ی تدریسشون خیلی ارتباط برقرار نمیکنیم. چون فکر کنم سطحشون در حدِ دانشجو ها هست ، و چون بچه های ما هم راهنمایی مجازی بودن یهو پریدن دبیرستان مطالب واسشون تکرار بیشتر احتیاج داره یعنی اینجوریه که مطالب سال قبل هم باید از بن توضیح داد. و وقتی معلمی شیوه اش از زبانِ ساده فراتر بره دیگه اعتراض جلب میکنه