انصافا بیاین از بقیه دل بکنیم ؛ از اینکه بخوایم یهو یکی بیاد دست ما رو بگیره از روزای خاکستری بیرون بکشه و نجات بده .
بقیه زمانی که خودت تنهایی باید غماتو حمل کنی نیستن ؛ رهگذرن .
پاشیم . بیاین زندگیمونو بسازیم
میدونین چرا؟ چون انگار خاصیت بشر همینه . چیزایی که داره رو نبینه...
سلامتی بعدِ از دست دادنش ، امنیت بعدِ از دست دادنش ، آدما بعد از دست دادنشون انگار واقعا به چشم میان . بارز ترین مصداقش؟ گلهای سر مزارها...
بیاین ما اینجور نباشیم... برای چیزی که میخوایمش تلاش کنیم ، ولی چیزی که داریمم ببینیم . بیاین نگاهمون از روبرو و آینده رو به کنارمون هم معطوف کنیم .