امروز صبح با خودم حرف زدم ؛ جاهایی که لازم بود منطقی بودم و تلنگر زدم ، جاهایی مثل خواهر خودمو بغل کردم و مهربون شدم ؛ خودمو سرزنش نکردم و توی سر خودم نزدم بعضی وقتا خودتون با خودتون حرف بزنید و به نتیجه گیری برسید تا تکلیف خیلی چیزا روشن شه

وقتی به خودم میام و می‌بینم تجربه‌ جدیدی در حال شکل گرفتنه؛ از طرفی برای آینده‌ای که درونش برای این لحظات دل‌تنگ بشم می‌ترسم و از طرف دیگه میگم بیا خاطره‌سازی کنیم، مگه به جز خاطره برامون چی می‌مونه؟

ووییی چقدر باحاله که آدم ببینه تاثیر خوب روی یه نفر‌ گذاشته

وقتایی که میخوام حرف بزنم و یه چیزی میاد جلومو میگیره<< مثل همین الآن!

ترسها دست و پای آدم رو میبندن باید پرید

ولی بانو پروین شعر نمیگن دُر و گوهر میریزن حقیقتا:)

ولی جدی اونایی که میگن 《من موفق شدم که خود واقعیم باشم و الآن کاملا خودمم》چند هیچ جلو اَن

دیگه برام مهم نیست در نظر کسی لوس و احمق باشم

ولی من یه پیرزن ۸۰ ساله درون دارم که فقط دوست داره روی صندلیش توی هوای بارونی بشینه و به جریان زندگی نگاه کنه .