- مثل کوهيم و از اين فاصله هامان چه غم است لذت عشق من و تو نرسيدن به هم است ما دو مغرور، دو خودخواه، دو بد تقديريم عاشقى کردن ما شرح عدم در عدم است مثل یک تابلوى نيمه ى نفرين شده اى دست هر كس كه به سوى تو بيايد قلم است عشق را پس زدى اى دوست ولى پيش خدا هر كه از عشق مبّرا بشود ، متهم است مى روى ، دور نرو ، قبل پشيمان شدنت فكر برگشتن خود باش و زمانى كه كم است قبل رفتن بنشين خاطره اى زنده كنيم بنشين چاى بريزم ، بنشين تازه دم است I سیدتقی‌سیدی -

امروز رفتم یه شارژر بگیرم، از آقاهه پرسیدم فلان شارژرو دارید؟ گفت: "دارم ولی ببین اگه مغازه بغلی داره از اون بگیر، چک داره دستش تنگه، اگه نداشت بیا از خودم بگیر" چجوری اینقدر آدم حسابی هستی اخه؟

دوست داشتم اینجا هم باشه چقدرر بامرام و انسانیت

عا راستی سلام سلاطین

امروز با دوستم بحث ازدواج داشتیم. اینکه شریک زندگی باید چگونه باشد که صحیح باشد؟🤣

بالاخره ازدواج یکی از موضوعات اجتماعی_خانوادگی‌ه که هر کس بالاخره دربار‌ش فکر و استدلال میکنه تا ببینه درباره این مسئولیت عظیم و بی پایان چه نظری داشته باشه . مثبت ، منفی یا ...

درباره شریک زندگی آینده حرف زدیم . حریم ها و احترام ها ، انسان بودن. اینکه اگر قصدش رو پیدا کردم ، اولین سوالی که از طرف میپرسم اینه که ارزش زن توی ذهنش به چه اندازس؟ میخوام بدونم چقدر احترام جنسی که اونو متولد کرده و از شیره جونش بهش داده رو میدونه. به رفتار با مادر و خانوادش هم باید نگاه کرد. اینکه تیتیش مامانی نباشه ، انسان باشه ، عاقل و با درک باشه . دومین سوالم اینه که معنویات و دین و خدا توی چه درجه ای براش قرار داره؟ اعتقادات هم مسئله مهمیه

یا احترام به حریم ها . اینکه من حریم خودم ، فکر خودم ، وجود خودم ، و غیر از مسئولیت های خانوادگی مسئولیت های دیگه هم با عنوان های دیگه دارم . بعضی وقتا لازم دارم تنها باشم ، با دوستام برم بیرون خوش بگذرونم ، توی سمینار و کتابخونه شرکت کنم ، علاقه هنری و ادبی و... رو پیگیری ‌کنم یا سرکار برم . من همه این کار ها رو در کنار مسئولیتم توی خانواده انجام میدم . من تمام تلاشم رو میکنم ولی خودمو فدا و اذیت نمیکنم ؛ و اینطوری میتونم مادر و همسر پر انرژی تری هم باشم چون به خودمم میرسم .امیدوارم اینو درک کنه و همراه باشه نه مانع در عوض منم تمام تلاشم رو برای احترام به نظر و مسئولیت ها و حریمش میکنم

ازدواج به این معنی نیس که خودتو فراموش کنی یا خودتو فدا کنی

ببینید ؛ ما نوجوان ها ، توی سنی هستیم که لازمه جبهه‌مون درباره مسائل رو مشخص کنیم . یعنی از دنیای کودکانه یهو پرت شدیم و با مسائلی روبرو شدیم که قبلا نه بهش دقت کرده بودیم ، نه فکر کرده بودیم و نه مهم بود. توی نوجوانی یه چهارچوب جدید فکری چیده میشه و شخصیت شکل میگیره . و مایی که اینو میدونیم دو راه داریم : 1 بزاریم اطرافیان و رسانه ها و ... با حرفهایی که صحتش معلوم نیست شخصیت ما و طرز تفکر ما رو شکل بدن ، یا 2 خودمون برای ساختن اون طرز تفکر تلاش کنیم و اصولی که در نظر خودمون صحیحه رو بسازیم

ما داریم بزرگ میشیم و واردِ دنیا میشیم . پس لازمه که بزرگ بشیم و فکرمونو هم بزرگ‌ کنیم .

بزرگ شدن به این معنی نیست که تو کودک درونتو بکشی ، جدی برخورد کنی تا ثابت کنی بزرگ شدی . بزرگ شدن یعنی من میدونم توی خودم یه بچه ۵ ساله دارم ، یه بچه ۱۰ ساله دارم و حتی یه انسان ۳۰ ساله و ۷۰ ساله! و من بلدم که از هرکدوم کجا استفاده کنم. من حدود و اصول و فرهنگ خودمو دارم ، و جاهایی که لازم باشه شادی میکنم و مثل بچه ها با چیزهای کوچیک ذوق میکنم و جاهایی هم با اون اصول پیش میرم و از دانسته هام استفاده میکنم