چرا دوست ندارم برگردم؟ چون دوباره یه نیرویی منو توی گودال افکارم میندازه و من با قدرتِ تمام توسط اونها احاطه میشم

25 اسفند ، روز بانو پروین (رخشنده) اعتصامی بود . شاعر شیرین بیان و شیوا کلام و فکور و دغدغه مند که من به شخصه عاشق اشعارشونم

زندگینامه 1

زندگینامه 2

اگر هم حوصله خوندن زندگینامه رو نداشتین ، چند بیت زیر کفایت میکنه :) : او ڪه خاڪِ سیَه‌ش بالین اَست اخترِ چرخِ فلک پَروین است... گر چه جز تلخـی ز ایـام ندید هر چه خواھی سٌخَنش شیرین است...:) صاحبِ آن همہ گفتار امروز سائلِ فاتحه و یاسین است... دوستان بِهْ که ز وی یاد ڪنند دلِ بی دوست ، دلی غمگین است... خاک در دیده بسی جان‌فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است...

بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است... هر که باشی و زهر جا برسی آخرین منزل هستی این است... آدمی هر چه توانگر باشد چو بدین نقطه رسد مسکین است... اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است... زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است... خرم آن کس که در این محنت‌گاه خاطری را سبب تسکین است...

شب بخیر✨

اممم.. خب فورکنید میخوام شعر تقدیم کنم. برای فردا * این روی من : )

-میخوام‌بازم‌تقدیمی‌بدم ایندفعه‌متفاوته‌وبا‌توجہ‌به‌وایبیه‌که‌از‌چنلتون‌میگیرم✨🌝~ ‌-همسایه‌وغیر‌همسایه‌فرقی‌ندارہ- -فِلاویا- #سافت #فور

ولی دنیامون چقدر کوچیکه

یه دیالوگ شنیدم از زبان یه آدم فضایی ، که به شکل انسانی استتار شده بود و داشت ذهن انسانها رو میخوند : 《 اونا در نظر خودشون کانون جهانن . اونا همش به این فکر میکنن که فلانی راجب من چی فکر کرد ، اون راجبم چی فکر کرد؟ انسان بودن سخته ، حتی برای خودشون》

خیلی چیزا ارزش ندارن که به دغدغه های ذهنی تبدیل شن و ما اونقدر وقت نداریم که سر دغدغه های بی فایده تلف کنیم ‌. اینو وقتی فهمیدم که از بالا و از منظره ی دورتر و بیرونِ گود نگاش کردم