تو میروی

تمٰام ایستگاھ میࢪود ...

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنٰار این قطارِ رفته ایسٺاده ام...

و همچنان همچنان...

به نࢪدھ های ایسٺگاه رفته تکیه داده ام...

اونایی که براشون مهم نیست بقیه چه فکری راجبشون میکنن ، دنبال راضی نگه داشتن همه نیستن ، کار درست خودشونو میکنن ، عزت نفس دارن و به خودشون و توانایی هاشون باور دارن شیش هیچ از بقیه جلوترن .

ولی من نمیتونم بُعد احساسی وجودمو قبول کنم ؛ یعنی هنوز موفق به قبول کردنش نشدم .

تو دنیایی که یک چیز با معیارای مختلف تعریف میشه و در نظر بقیه فاکتورِ «زیبا» یا «زشت» میگیره ؛ (دو فاکتور متضاد) با همین اساس ، تا زمانی که آدما متفاوتن و معیارهای متفاوتی دارن تو در نظر همه خوب و عالی نیستی .

کاری کن که وجود و عقلت اونو خوب میدونه ؛ بقیه مختارن خوششون بیاد یا نیاد و تو هم مختاری که برات مهم نباشه