من با خوندن کتابِ اثر مرکب یه تصمیمی گرفتم . (پی نوشت : کتاب اثر مرکب ، یه کتاب معروف نوشته "دارن هاردی" که دارای چند فصله که در اون از چیزها و عادات مختلف برای رسیدن به موفقیت صحبت میکنه . کامل نخوندم ولی تا اینجا که به نظر کاربردی میاد ) خلاصه همین کتاب مذکور ، یه راهکاری در جهت ایجادِ هر چه بیشترِ عادات خوب و نظم و انظباط و مدیریت بیشتر بر روی رفتار ها برای رسیدن به موفقیت میده؛ میگه برای مثال ، خرجی که میکنی رو یادداشت کن تا بتونی مدیریتش کنی ؛ زمانت رو مدیریت کن و آگاه باش که از چقدرش استفاده میکنی و چیکار میکنی ، چقدرش رو هدر میدی یا چی . یا حالا چیزهای مختلف در طول روز که بتونی بدونی و مدیریتش کنی. همیشه یه دفترچه کوچیک توی جیبت برای یادداشت های روزانه داشته باش.

شاید زیاد اصولی و سخت گیرانه بنظر بیاد ، ولی واقعا بنظرم چنین اصول و نظم و مدیریتی توی زندگی هممون لازمه ‌. ما خیلی چیزها رو هدر میریم ، خیلی از فرصت‌ها رو از دست میدیم و خیلی جاها با عادت های بد خودمون رو از رسیدن به موفقیت محروم میکنیم

لازمه به مدیریت روی زندگی و سبک زندگیمون برسیم

دارن هاردی توی کتابش از تاثیرِ خیلی خیلی زیادِ عادات روی ما میگه عاداتی که کوچیک بنظر میان ، ولی در طولانی مدت میتونن اثر زیادی داشته باشن

حالا من خودم میخوام بهش عمل کنم و نتیجه رو بهتون میگم

حق!

وقتی به چیزی فکر میکنم و درباره اون میبینم و میخونم ، واقعا تعجب می‌کنم

امروز بحث تقریبا فلسفی داشتیم

و و و و باید بگم من تونستم حرفمو بزنم و خجالتِ الکی نکشم و فکر نکنم بقیه فکر میکنن من احمقم :)))

وقتی خودمو مسئول احساسات بقیه میکنم و بهش فکر میکنم ، چون وقتی نمیدونم دقیقا احساسات طرف مقابل به من چیه ، پس مجبورم تصورش کنم که ممکنه چه احساسی داشته باشه‌‌‌؟ آیا فکر میکنه من یه احمقِ عقب مونده ام؟ یا فکر میکنه من خیلی کاردان و باهوشم؟

من آگاهی پیدا کردم که کجا خودمو مسئولش میدونم و دارم سعیمو میکنم ازش جلوگیری کنم