خب راستش آره اوایل ناراحت میشدم(کی ناراحت نمیشه؟)

اما جدیدا که میرم تجمع، براندازایی که رد می‌شن یه سری کلمه پشت سر هم ردیف میکنن لبخند میزنم، راستش برام لذت داره چون میدونم به چی باور دارم و چرا پای باورمم، ریشه دار تر شدم و اینه که من رو مقاوم کرده. فهم ایناست که به من لذت میده.

"حزب‌اللهی بودن را با همه‌ی تراژدی هایش دوست دارم".

و این روزا این جمله‌ی شهید آوینی رو مدام زمزمه میکنم.