منه Intj میتونم ۳۶۰ روز سال رو جدی باشم و اجازه ندم هیچ چیزی احساساتم رو به بازی بگیره اما توی اون ۵ روز نیاز به استراحت و لطیف بودن داشته باشم. ( فقط با آدمای مهم )

منه Entj میتونم به بقیه هیچوقت اعتماد نکنم ولی جوری نشون بدم که باهاشون صمیمی ام تا اونا راحت بتونن بهم تکیه کنن.

منه Isfp میتونم جوری تظاهر کنم که انگار بهترین زندگی رو دارم و از خودم راضی ام اما شب که دارم میخوابم همش خودخوری کنم که چرا بهتر از این نیستم.

منه Esfp میتونم به درد و دل کردنت گوش بدم و کمکت کنم تا یه انتخاب خوب داشته باشی اما وقتی نوبت خودم میشه بدترین انتخاب هارو بکنم.

منه Istp میتونم به بقیه بگم فکرای الکی نکنن و کمکشون کنم کمتر دغدغه داشته باشن اما خودم ۲۴/۷ درحال اورثینک کردن باشم.

منه Estp میتونم از عقاید/علایقت متنفر باشم اما هیچوقت اجازه ندم تفاوت هامون باعث بشه بحث کنیم و از هم دیگه دور بشیم، چون هرچی بشه ما دوستیم.

منه Infp میتونم واسه آینده ام و هدفام خیلی دقیق برنامه ریزی کنم ولی برای انجام دادن کارام نیاز به حال خیلی خوب دارم و اگر بهم ریخته باشم بیخیال همه چیز میشم.

منه Enfp میتونم درباره احساسات خوب و قشنگم خیلی با انرژی صحبت کنم و با جزئيات همه چیز رو تعریف کنم اما ازم نخواه وقتی ناراحتم حرفی بزنم.

منه Intp میتونم نسبت به زمین و زمان بی اهمیت باشم اما تحمل نداشته باشم ذره ایی از طرف آدمای مهم زندگیم بهم بیتوجهی بشه.

منه Entp میتونم عاشق خودم باشم و باور داشته باشم که از همه بهترم ولی بازم برام لذت بخشه که ببینم بقیه منو تحسین میکنن.

یکی به isfj بگه چرا انقدر از اشتباه کردن میترسی؟ بیخیال بابا، دنیا همش دو روزه خوش بگذرون بره.

یکی به esfj بگه چرا انقدر از این که کافی نباشی میترسی؟ به جای اهمیت دادن به حرف بقیه به خودت اهمیت بده.