من خیلی وقت‌ها درد رو احساس نمی‌کنم. نیاز دارم یک‌نفر از بیرون بهم یادآوری کنه که دردم گرفته. یکی که دستمو فشار بده، روی زخممو ببنده و بگه زخمی شدی، حالا می‌تونی گریه کنی.

خیلی وقته قانع نیستم و این داره اخلاقمو بد می‌کنه

"نتونستن" جدیداً خیلی به چشم میاد، هی راه می‌رم می‌گم یعنی اینم نمی‌تونی؟ این یکی رو هم نتونستی؟ این صدا من رو خورد

دوست داشتم برای آدم‌هایی که دوست‌شون دارم خیلی به‌دردبخورتر از الانم باشم.

وقتی صدا به صدا نمی‌رسه ساکت می‌شم.

کاش تو کتابخونه کار می‌کردم، یه‌جایی که آدما میان و می‌رن ولی حرف نمی‌زنن

(تازه اگه حرفم بزنی می‌زنن تو دهنت)

خشم رو دوست ندارم. هیچ‌کدوم از شکل‌های بروزش‌ بهم نمی‌آد. نمی‌دونم چی‌کارش کنم.

این چندروز هی به این فکر می‌کنم که توی دنیای به این بزرگی هیچ‌جایی رو ندارم و هی وجودم خالی می‌شه

هیچ‌جایی رو ندارم برای واقعی

تقصیر‌ها رو بنداز گردنت بعد می‌بینی که بعضی‌هاشون واقعاً مال خودت بودن.

تو 48 ساعت اخیر 13 بار خوابیدم، که مجموعاً شده 4 ساعت و نیم خواب، مغزم داره داغون می‌شه