یه روزی متوجه میشی که هیچکس واقعاً "تو رو نمیفهمه و درک نمیکنه"، فقط به طرز خودش تفسیرت میکنه.
پیدا کردن شیوهی زندگی ای که دوست داری و قدم برداشتن توی اون مسیر خیلی جدی نور رو به زندگی میاره
اگه نظرات منفی ای که دربارهی خودشون میدادن رو جدی میگرفتم، حداقل در مواجه با اون خصلت ها غافلگیر نمیشدم
درسته، هرکی رو توی قبر خودش میخوابونن، اما تو هم حق نداری بهش بگی به دندهی چپ خوابیدن، بهتره
شخصیتهای تکراری، علایق تکراری، چهرههای تکراری، حرفهای تکراری. انگار همه از هم کپی شدن. خیلی سخت میشه کسی رو پیدا کرد که چیز جدیدی برای ارائه داشته باشه، کسی که همونی که هست رو نشونت بده.