و بعضی وقت‌ها تو نمی‌تونی بعضی چیزهارو بگی، بعضی وقت‌ها نمی‌دونی چطوری بگی و بعضی وقت‌ها حتی اگه بدونی‌ هم کلاً نمی‌خوای چیزی بگی. و من همیشه بین این سه‌تا زندگی می‌کنم.

فکرکنم همه‌چیز می‌تونه ساده باشه تا زمانی که ما تو اون موقعیت نباشیم

برای تولدم یه آینده‌ی دور بگیر، خیلی دور

بعد این همه بارون خون بالاخره پیداش میشه رنگین‌کمون

وقتی تو تاریکی مطلقی اولین کورسوی نور، به احتمال خیلی زیاد دروغه.

هرچی بزرگتر میشم بیشتر می‌فهمم هیچ اهمیتی ندارم.

چرا همیشه غم می‌تونه ازم حرف های بهتری بِکشه؟

حس‌ می‌کنم این بخش از زندگیم از لحاظ فیلمنامه ضعیفه و کارگردانِ درست حسابی‌ای بالا سرش نیست، حتی بازیگراشم افتضاحن

اگه دیوارنویسی‌های شهر نبودن فکر می‌کردم مردم این شهر مرده‌ن

درس دارم ولی انقدر خسته‌م که کاش دو تا ورژن از من بود، هردوتاشو می‌فرستادم بخوابن

کاش می‌تونستم از عمرم کم کنم، به جاش اون یک‌ سالی که مد نظرمه رو دوباره زندگی کنم

+ پنج سال طول می‌کشه؟ - اون پنج سال به هرحال می‌گذره.