بالاخره باید به روی آدم‌ها بیاریم که دروغ‌هاشون رو می‌فهمیم یا نباید؟

من تا همیشه منتظرت نمی‌مونم، یکم دیگه که ببینم وجودم نادیده گرفته می‌شه، یکم دیگه که بی‌اهمیتی از حد بگذره، یکم دیگه که امنیتم در معرض خطر قرار بگیره، همه‌چیز رو می‌ذارم و می‌رم سراغ اونی که متوجه‌م باشه، اونی که حواسش به منه و مراقبمه. حتی اگه این رفتن فیزیکی رخ نده.

ما رو نه ولی این تفکر "همه‌ی دنیا نه، فقط من آره" خودتونو درانتها می‌کشه

انسان‌ها گاهاً عادت دارن که حرف خودشون رو بذارن توی دهن طرف مقابل.