نتیجه این بود.. یک کنما و وایولت خواب‌آلود..

خواستم صحبت کنم... از دیواری که دور قلبم کشیده‌ام؛ از تلاشم برای رسیدن به آن ایده‌آل در ذهنم. خواستم درک شوم؛ شاید... برای اولین بار خواستم شنیده شوم... اما در نهایت، خودم آن شنونده‌ای بودم که نیاز داشتم. و آن خودم، آنگونه که برای بقیه بود، با خودم مهربان نبود...

اول، قلم رو برداشتم تا آنجلا هنرم رو ببینه... دوم، قلم رو برداشتم چون آنجلا میخواست به همه نشون بده که چه برادر کوچیکه ای داره... سوم، قلم رو برداشتم چون نشون پیشرفتمون بود... چهارم، چون بخشی از مسیر و هدفم بود... پنجم، چون ذهنم رو به تصویر می‌کشید.. ششم، چون احساساتم به قلم پیوند خوردن.. هفتم، دیگه یه راه خوب و بی دردسر برای تخلیه اون همه احساس بود.. هشتم، چون باز بخشی از هدفم بود.. نهم، واقعا همه اینا درستن؟ و دهم، چون باعث میشد لبخند روی لب بقیه بشینه.. و همین اونقدر قشنگه که با انرژیش تمام روز رو از پای کار بلند نشم.. #Marius

پُل کِله، امیل نولده را "اهریمن دنیای زیر‌زمین" می‌نامید و نولده، کِله را "پروانه‌ی سرگشته در کهکشان" می‌دانست. #Book: ناشناس

Tonight is the night✶ #Photography

1:30 𝙄 𝙘𝙖𝙣'𝙩 𝙙𝙤 𝙬𝙚𝙡𝙡 𝙬𝙝𝙚𝙣 𝙄 𝙩𝙝𝙞𝙣𝙠 𝙮𝙤𝙪'𝙧𝙚 𝙜𝙤𝙣𝙣𝙖 𝙡𝙚𝙖𝙫𝙚 𝙢𝙚... 𝘽𝙪𝙩 𝙄 𝙠𝙣𝙤𝙬 𝙄 𝙩𝙧𝙮... 𝘼𝙧𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙜𝙤𝙣𝙣𝙖 𝙡𝙚𝙖𝙫𝙚 𝙢𝙚 𝙣𝙤𝙬? 𝘾𝙖𝙣'𝙩 𝙮𝙤𝙪 𝙗𝙚 𝙗𝙚𝙡𝙞𝙚𝙫𝙞𝙣𝙜 𝙣𝙤𝙬? ‌༎ຶ⁠‿⁠༎ຶ‌ #Music

اومدم از دیروز پریروز پیاما رو جواب بدم..... انقدر توی حضوری چسبیدن ور دلم کلا دیگه نمی‌فهمم چی دارم میگم. با هر کلمه جونم داره بالا میاد (حتی واسه این توضیح). فعلا باتری اجتماعیم تموم شده..... با عرض پوزش از دوستان.🤝🏻

مرحوم اتاقم و این تیکش... داشت دوران پرایمش رو سپری میکرد... میذارم اینجا بمونه... (الان شبیه مناطق جنگ زده شده.)