بمیرم برای پیامبر وقتی که دیدن پیکر مبارک عموشون حضرت حمزه سیدالشهدا با اون وضع روی زمین افتاده... بمیرم برای قلب های خشمگین و غم زده ی مسلمونایی که انتقام میخواستن.... بمیرم برای اون لحظه ای که آیه نازل شد که درسته که اونا وحشین ولی مسلمون ها حق ندارن با جنازه ی هیچکدوم از کفار اینکار رو کنن و انسانیتشون و از بین ببرن.... بمیرم برای لحظه ای که پیامبر از مردم مدینه خواست که برای عموشون جانشون حضرت حمزه روضه بخونن و گریه کنن.... بمیرم برای دل پیامبر.....

چند نفر از افرادی ک در قتل شهید حمید رضا دست داشتن دستگیر شدند #اذان_صبح

عصرمون با یک خبر زیباتر بخیر شد

سواد و منطق زیر خط فقر. بخوان اعدامت کنن؟ قطعاً اعدام میشی. طناب دار رو با صدتا مدال المپیک مقایسه میکنی؟ یعنی ارزشمند ترین چیزی که میشناسی صد تا مدال المپیکه؟ ز** زاده؟ تو که به دین اسلام اعتقادی نداری...پس این کلمه برات چه معنایی داره؟ برای وطنت جنگیدی؟ جدی؟ غیر از کشتن و شکنجه دادن یه آدم چیکار کردی دقیقاً؟ تو و امثال تو کابوس نیستید...مایه ی شرم انسانید.

از چهار سالگی مشغول به درس خواندن هستم و خدا رو شکر هیچگاه بهش اعتیاد پیدا نکردم... به این میگن خود کنترلی.

پژوهش ها حول محور انسان زدایی و گسست اخلاقی، ارتباطشون با خشونت و تأثیر متقابلشون بر همدیگه رو بخونید... اینجوری به خیلی از سوالاتتون درباره ی اتفاقات اخیر، رفتار ها، توهین ها و تهدید های غیرانسانی فاجعه‌بار پاسخ داده میشه.

جالبه بدونید که منحصراً روی موضوع انسانیت زدایی در احزاب سیاسی، تحقیق و پژوهش شده... و نتیجه ثابت کرده که بعضی احزاب سیاسی نسبت به احزاب مخالفشون، انسانیت زدایی و در نتیجه خشونت طلبی و گسست اخلاقی دارن.

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_hkn0vy&btn=Unique.is.listening اعضای گرامی... اگه دوست داشتید لینک چنلتونو بذارید منم عضو بشم.

(صرفاً چون بعد از قرن ها فهمیدم یکی از ممبر ها چنل داشته و من ازش بی خبر بودم‌.)

کاش مانند برادر حرمی داشت حسن کاش مانند برادر کفنی داشت حسین هر دو نورند و تفاوت سر همسر دارند بد زنی داشت حسن، شیرزنی داشت حسین سر به زانوی برادر، حسن آخر جان داد کاش بالای سر خود حسنی داشت حسین

فرشته‌ نبود، بال‌ هم‌ نداشت. رويين‌تن‌ نبود و پيکرپولادی‌ نداشت. مادرش‌ الهه‌ای افسانه‌ايی نبود و پدرش‌ نيم‌ خدايی‌ اسطوره‌ای. او انسان‌ بود، انسان. و همين‌جا زندگی‌ می‌‌کرد. روی‌ همين‌ زمين‌ و زير همين ‌آسمان. شب‌ها همين‌ ستاره‌ها را می‌‌ديد و صبح‌ها همين‌ خورشيد را. انسان‌ بود؛ راه‌ می‌رفت‌ و نفس‌ می‌کشيد. می‌خوابيد و بلند می‌شد. گرسنه‌ می‌شد و غذا می‌خورد. غمگين‌ می‌شد و شاد می‌شد. می‌جنگيد و پيروز می‌شد. زخم‌ هم‌ برمی‌داشت. شکست‌ هم‌ می‌خورد. مثل‌ من، مثل‌ تو، مثل‌ همه. فرشته‌ نبود، بال‌ هم‌ نداشت. انسان‌ بود؛ با همين‌ وسوسه‌ها، با همين‌ دردها و رنج‌ها، با همين‌ تنهايی‌ها و غربت‌ها، با همين‌ ترديدها و تلخی‌ها. انسان‌ بود. ساده‌ مردی اُمی. نه‌ تاجی و نه‌ تختی. نه‌ سربازانی تا بن‌ دندان‌ مسلح‌ و نه‌ قصر و بارویی‌ سربه‌ فلک‌ کشيده. آزارش‌ به‌ هيچ‌‌کس‌ نرسيد و جوری‌ نکرد و هيچ‌ از آن‌ها نخواست‌ و جز راستی‌ نگفت. اما او را تاب‌ نمی‌آوردند. رنجش‌ می‌دادند و آزارش‌ می‌رساندند. دروغگويش‌ می‌خواندند. شعبده‌باز و شاعرش‌ می‌گفتند. به‌ خدعه‌ و به‌ نيرنگ‌ پشت‌ به‌ پشت‌ هم‌ می‌دادند و کمر به‌ نابودی‌اش‌ می‌بستند. اما مگر اوچه‌ کرده‌ بود؟ جز آن‌ که‌ گفته‌ بود، خدا يکی‌ است‌ و از پس‌ اين‌ جهان، جهان‌ ديگری‌ است‌ و آدميان‌ در گرو کرده‌ خويشند. مگر چه‌ کرده‌ بود؟ جز آن‌ که‌ راه‌ را، راه‌ رستگاری‌ را نشانشان‌ داده‌ بود. اما تابش‌ را نمی‌آوردند. زيرا که‌ بت‌ بودند؛ بت‌ ساز، بت‌ شيفته، بت‌ انگار و بت‌ کردار. فرشته‌ نبود، بال‌ هم‌ نداشت. و معجزه‌اش‌ اين‌ نبود که‌ ماه‌ را شکافت. معجزه‌اش‌ اين‌ نبود که‌ به‌ آسمان‌ رفت. معجزه‌اش‌ اين‌ بود که‌ از آسمان‌ به‌ زمين‌ برگشت. او که‌ بامعراجش‌ تا ته‌ ته‌ آسمان‌ رفته‌ بود می‌توانست‌ برنگردد، می‌توانست، اما برگشت. باز هم‌ روی همين‌ خاک‌ و باز هم‌ ميان‌ همين‌ مردم. و زمين‌ هنوز به‌عشق‌ گام‌های‌ اوست‌ که‌ می‌چرخد. و بهار هنوز به‌ بوی اوست‌ که‌ سبز می‌شود. و خورشيد هنوز به‌ نور اوست‌ که‌ می‌تابد. به‌ ياد آن‌ انسان؛ انسانی‌ که‌ فرشته‌ نبود و بال‌ هم‌ نداشت.. عرفان نظرآهاری