من برای هیچکسی کاراکتر اصلی نیستم. به نظر میاد که خارج از باغم.گاهی اوقات بیش از حد عمیق میشم و گاهی اوقات هم بیش از حد چرت و پرت میگم‌.
معمولاً حوصله سر برم‌. به میزان چشمگیری از همه چیز نامطمئنم. کاملاً متوجه میشم که دیگران چی میگن و چی میخوان ولی اگه باب میل من نباشه خودمو میزنم به نفهمیدن.
یهویی پرحرف میشم، یهویی کم حرف.
یهویی پررنگ میشم ، یهویی کم رنگ.
یهویی بعد از یه مدت یه متن بالا بلند مثل همینی که دارید میخونید و موضوعشم مشخص نیست رو مینویسم و یهویی هم به چهار تا تک‌ جمله بسنده میکنم.
فکر میکردم میتونم با دنیا، آدم ها‌ و زندگی کنار بیام و سازگار باشم اما اشتباه میکردم و؛
برای اولین بار در زندگیم‌ بابت همه ی این ها هیچ حس بدی ندارم.
دیگه از منِ گذشته متنفر نیستم
از منِ حال بیزار نیستم
از منِ آینده ناامید نیستم
البته هنوز گاهی خودمو بابت بیشتر چیز ها سرزنش میکنم
هنوزم میگم کاشکی‌ فلان کارو میکردم
کاشکی فلان حرفو نمیزدم
اما در کل راضی ام.
یعنی فعلا راضی ام...