Maybe, by any chance, though I’m sure you don’t If you ever think of me Like a sudden rain shower, please appear before me.. Like a lie, like coincidence, come back to me ... شاید، بر حسب اتفاق، با وجود اینکه مطمئنم نمیکنی اگه تا حالا یکبار به من فکر کردی مثل یه بارون ناگهانی، لطفا جلوی من ظاهر شو.. مثل یه دروغ، مثل تصادف، برگرد پیشم...

و حالا ما خیلی از هم دوریم.

"دوست داشتنت بهترین چیزی بودکه میتونستم توی این زندگی تجربه کنم."

Don’t think I would just forget about it Hoping that you won’t forget about it

من منتظر توام؛ اما تو داری هی دورتر میشی.

ما افسانه ها رو دوست داشتیم و جادو بخش جدا نشدنی 'ما' بود. میخوام باور داشته باشم این پایانش نخواهد بود. شاید روزی جایی در دنیای دیگه ای و وقتی که دوباره متولد شده باشم اتفاقی هم رو ملاقات کنیم. شاید اونموقع همه چیز بهتر باشه. اما حالا برای من افسانه ها بی معنی شدن و جادو ناملموس. تنها چیزی که میخوام اینه که فردا صبح با حس تنفر از خودت روزت رو شروع کنی.

یهو به خودت میای و میبینی چقد عقب موندی. بعد صدای ادم ها رو دیگه نمیشنوی، رابطه ها تموم میشه، امید رو پیدا نمیکنی، خوابیدن تسکین بخش نیست. و دیگه هیچ اثری از زنده بودن در تو پیدا نمیشه. زندگی قرار نیست شروع بشه و بدتر از اون هیچ وقت هیچ اتفاقی نمی‌افته.

ساکن بودن خسته کننده است هیون.

جادو چیه؟ اثر انگشت هات روی قلبم.. ابدی، ابدی، ابدی.

همه اش رو فراموش کردم؛ خودم رو. حالا دیگه محدود چیزهایی هستن که بخاطر میارم. گریه نمیکنم و کابوس های شبونه م هم تموم شده. در طول روز اما گاهی مشوش و اشفته خودم رو پیدا میکنم که داره چنگ میزنه به احساساتی که دلش نمیخواد فراموش کنه. من دلم برای دلتنگ تو بودن تنگ شده و حافظه م هم کمکی به من نمیکنه. دلم میخواد برگردم اندرومدا. به خونه ای که تو حیاطش گل های کوچیک زرد و بنفش کاشتیم. به روزایی که کنار ساحل چایی میخوردیم و شب هایی که تو با کلماتت بهم نشون میدادی ابدیت چیه.

من منتظرم اما همه چیز و همه کس بهم میگن فایده ای نداره. تو بگو حماقت کردن چجوریه؟

با درونِ غمگین خودت همدل باش. چون من میدونم که بیشتر از خشم، غم وجود داره.