گاهی فکر می‌کنم که زندگی من بر چه اساس است؟ افکار؟ رویاها؟ حقایق؟ حوادث؟ نمیدانم. من فکر می‌کنم زندگی من جلوه‌ی تمام و کمالی از تمام موارد بالاست. پدرم فکر می‌کند زندگی تجمع حقایق حوصله‌سر بر و تلخ است. مادرم می‌گویید هرچه بخواهیم را می‌توانیم بیابیم. هر رویایی که میخواهد باشد! اما من فکر می‌کنم، شاید زندگی تلاش‌های موفق یا ناموفق بشر، برای یافتن امید و انگیزه است. برای یافتن شادی و کتمان اندوه. چه کسی می‌خواهد حال را دریابد؟ چه کسی نگران آینده است؟ چه کسی در گذشته مانده است؟ من فکر می‌کنم من در زمان گم شده‌ام! _سکوت نوشته_