شبیه یوسفم، شرمندهی لطف برادرها
دلم بازار شام است و سرم بازار مسگرها
دلم قرص است پشتم تا ابد خالی نخواهد شد
حدیث دوستان است و وفای تیز خنجرها
چه دشمنها که حق مادری بر گردنم دارند
همیشه سخت میترسیدم از نفرین مادرها
تک و تنها اگر جنگیدم اما ناگهان مردند
همه جنگاوران شهر من از زخم بسترها
اگر زخمم، اگر داغم، اگر بیبرگ شد باغم
نبودم قهرمان قصهی بگذار و بگذرها
داریم کور میشیم، تنها چیزی که میبینیم پوله، فکر میکنیم اگه نباشه زندگی مون تباه میشه-و مشکل اینه که زیادم اشتباه نیست-دیگه کنترل دست ما نیست، تبدیل به برده و بنده چیزی شدیم که خودمون خلقش کردیم .
