از ایران سخن گو، از این درد پرشکوه،
از این سیاهیِ نحس و زِ این غم ابدی.
از ایرانی بگو که گلهای جوانش چه ساده پرپر شد،
از ایرانی که دردهایش چه ساده افزونتر شد.
از ایرانی که جان است و جان خواهد ماند،
از ایرانی که برایم مادر است و مهرش، این من غمگین را در آغوش خواهد کشید.
از ایرانی که سفید بود، زلال بود و این سیاهیِ نفرینشده، کدرش ساخت.
از ایرانی که آبیِ آسمانش به خونِ بیگناه مزین شد،
از ایرانی که سبزِ جنگلهایش به خونِ بیگناه مزین شد.
---
•Y/R
4/25
