دریا متلاطم بود، موج ها بر روی یکدیگر غِل می‌خوردند و به صخره با غرور تنه می‌زدند. با هر تنه، صخره به آرامی متلاشی می‌شد تا اینکه بعد از سالها به خاک کف دریا تبدیل شود و آنگاه هیچ به هیچ راه پیدا می‌کرد و هیچ دگر هیچ می‌شد. و این است داستان همه ما. از هیچ می‌آییم و به هیچ می‌رویم.

چنلش جدی قشنگه حمایتش کنین)

پاسخ نهایی، مثل مقصده. توی زندگی انسان،مقصد کمتر از مسیر اهمیت داره.

ما فقط حاصل ذهن نیستیم؛ حاصل برخورد ذهن با جهانیم

سیاه و سپید.