سلام از شروع روزِ همون ایونت مهم و‌ این داستانا.

سرم‌ بازار ِمسگر‌‌هاست ..

منت میذارید اگه حمد شفا بخونید ..

یه گوشه‌ی اتاق نشستم و هی این قسمت از گالری و بالا پایین میکنم و با مداحیِ خاطره بازی امین قدیم همخونی میکنم: خاطره بازی میکنم با خاطراتم فرقی نداره شب و روز تو حرمتم.. جونه که با تک تک این عکسا در میره.

امشبم مثل چند شب اخیر با همون جسم تیر خورده و گیم اور شده رفتم.خودم از خودم در عجبم.به فوتی بندم و نیازمند حمد شفای شما.

محدثه امشب قلبمو خندوند.🩷

از لحظه‌ی بیهوشی و به هوش اومدن که چیزی یادم نمیومد.ولی مامان و دوستم میگفتن وقتی به هوش اومدی بعد از گفتن کلمه‌ی گشنمه،گفتی بریم حرم،کی‌میریم حرم. میگفتن اول فکر کردیم منظورت همینجا قمه.هی میپرسیدی کجاییم؟مشهدیم؟ بریم مسجد گوهرشاد دیگه. خوشحالم.از این ضمیر ناخودآگاه و از این دیوانگی و از این علاقه‌ی بیشتر از توانم خوشحالم. دلم میخواد بارها دوباره بیهوش بشم و به هوش بیام. فاطمه‌ دورت بگرده بابا رضا..✨ - ۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵-

اما جدی نمیشه هم به سلامت روان رسیدگی کرد، هم به پوست و مو هم به معده هم به درس هم به تغذیه هم به کار هم به تفریح هم به همه چییییی.بالاخره این وسط زور هر کدوم بیشتر باشه حرف اول و میزنه. مثل الان که زور جسم من از خودِ من بیشتره.هلپ.

از آدمهایی یواشکی ازم عکس می‌گیرن، جور دیگه ای خوشم میاد.

کاش خانواده هایی که معتقدن بچه هاشون یه بار بیشتر زندگی نمیکنن و اجازه و آزادیِ تمام در هر کاری رو بهشون میدن، قبلش از تربیت درست و کامل فرزندشون اطمینان کامل و کافی رو حاصل بفرماین.

بالاخره با مادر مهبد تماس گرفتم امیدوارم بتونم ازش بنویسم مهبد عزیز پسر نوجوانی است که جانباز جنگ رمضان است...