دارم مراسم ادای احترام کشور ها رو میبینم و نمیتونم‌ باور کنم خودت نیستی،نمیتونم قبول کنم قرار نیست پرده ها کنار بره و ببینیمت.پاشو مهمون اومده برات مهمون نواز :)

میزنم شبکه خبر و انگاری سفر کردم به صبحِ ۹ اسفند..

جدی مارا به سخت جانی خود این گمان بود اخه دورت بگردم؟

حدود یک هفته ای میشه تک تک بچه ها از تهران زنگ‌ میزدن که فاطمه تهران میای؟ با قطعیت میگفتم نه نمیام. خب هم توی موکب برای پذیرایی از زائرا زیاد کار داشتیم،هم میگفتم اقا قم هم میاد دیگه.. تا اینکه رسیدیم به طلوع صبح ۱۳ تیر :) مدام اسکرول میکردم،شبکه ها رو بالا پایین میکردم و این دلم بود که انگار داشتن سبد سبد توش رخت میشستن. هی میگفتم فاطمه جدی جدی تو نشستی اینجا؟ یعنی نمیخوای پاشی بری؟ هی خودمو با جمله خب قم هم مراسم هست قانع میکردم،اما اروم؟نه. چند بار بلیطا رو چک کردم و همه از دم پر.. طبق قرار همیشگی شب شد و خودمو رسوندم موکب. وارد که شدم دیدم هر کدوم از بچه ها یه گوشه گوشی دستشون گرفتن و لایو مصلی رو میبینن و گریه میکنن. هر جور بود خودمونو راست و ریست کردیم ‌و گفتیم بریم پیاده روی.. هنوز از طریق برنگشته بودیم که کاملا یهویی به سرمون زد اسنپ بزنیم و بریم.. نمیدونم چیشد! چیشد مایی که تا نیم ساعت پیشش میگفتیم قسمت نبوده و لیاقت نداشتیم، حالا راهیِ بوی تو شدیم.. یعنی ما رو لایق دونستی عزیزِ دورم؟ یعنی قراره ببینیمت؟ چه دیداری جانم .. اتوبان قم تهران | بامداد ۱۴ تیر ماه ۱۴۰۵

یعنی من نمازِ رفتن تورو خوندم جانم؟

ولی من آرزوم بود یه نماز عید فطر پشت سر شما باشم،نه اینجوری..

میدونی چیه اقاجان؟دفعه قبلی که اومدم مصلی با ذوق و شوق دیدن روی شما و شنیدن صداتون بود،جفتش هم میسر شد. اما اینبار مصلی شبیه قتلگاه بود .. بجای دیدن رویِ شما،صندلی خالی و تابوت، و‌بجای صداتون، روضه و قرآن .. چقدر از اون بالا قشنگ بودی مهربون :)

خوش اومدی عزیزم،خوش اومدی ..

یه عمر برای نوکریِ امام حسین آماده شدیم و مشکی پوشیدیم،حالا برای نوکری و خادمیِ شما لباس به تن میکنیم.. عصر دوشنبه-۱۵ تیر ماه ۱۴۰۵