«آدمایی هستن که همۀ زندگی‌شون برای خداست و نه فقط ساعات دعا کردنشون...»

از اعتراضاتشان خونه زن و بچه میچکد... 🖤💔 #ایذه

شرح حکمت ۳۸ که چند شب پیش گذاشتم، یادت هست؟ 👇 حضرت عیسى بن مریم گفت: من بیماران (غیر قابل علاج) را مداوا کردم و آنها را به اذن خدا بهبودى بخشیدم. نابیناى مادرزاد و مبتلا به بیمارى برص را به اذن خدا شفا دادم حتى مردگان را به اذن خدا زنده کردم; ولى به سراغ معالجه احمق رفتم و نتوانستم او را اصلاح کنم.   @vabel110 #نهج_البلاغه

حقیقتا این دو ماه "ختم الله علی قلوبهم" رو به چشم دیدم.

یه آیت الکرسی برای سلامتی مدافعان امنیت میخونی؟!

اولش افتخار میکنن به اینکه مسلح شدن و مامور کشتن😐

بعدش که میفهمن زن و بچه مردم مردن، میخوان سوتی و جنایتشون رو جمع کنن میگن کار خودشونه. بیشرفی و بی غیرتی اگه قیافه داشت، شکل شما بود.

﷽ 📜حکمت شماره ۴۲ امام(عليه السلام) هنگامى كه يكى از ياران خود را بيمار مى بيند (ضمن احوال پرسى) به او مى فرمايد: خداوند اين درد و بيمارى تو را سبب ريزش گناهانت قرار داد. زيرا بيمارى پاداشى در آن نيست; ولى گناهان را مى ريزد، همچون ريزش برگ درختان. اجر و پاداش، تنها در گفتار به زبان و عمل با دست و پاست. خداوند سبحان كسانى را از بندگانش كه بخواهد (و لايق بداند)، به موجب صدق نيت و پاكى باطن داخل بهشت مى كند.

📖 شرح حکمت ۴۲: ‼️بيمارى و ريزش گناهان: 👈🏻 میدانیم درد و رنج ها و بلاها و حوادث ناگوار فلسفه ها متعددى دارد; یکى از آن فلسفه ها آمرزش گناهان است; یعنى خداوند مى خواهد بنده صالحش را که لغزشى داشته در همین دنیا پاک کند تا حساب او به قیامت نیفتد. اضافه بر این، انسان در حال بیمارى توجه خاصى به خدا پیدا مى کند و گاه به یاد مرگ مى افتد و از گناهان خود توبه مى کند و همین بیدارى و آگاهى و توبه نیز سبب دیگرى براى ریزش گناهان اوست. 👈🏻 بيمارى اجر و پاداش ندارد، هر چند از قبيل امورى است كه استحقاق عوض دارد (نه اجر و ثواب) زيرا انسان عوض را در مقابل كارهاى خداوند نسبت به بندگانش مانند بيمارى ها و مانند آن مستحق مى شود; اما اجر و ثواب، در مقابل فعل بندگان است، بنابراين بين اين دو فرق است.

از زهر تلخ تر چیست؟ فرمودند؛صبر بر نادان ها آقا مرتضی علی«علیه السلام»💚

خدا به همه مان توفیق بیداری قبل از مرگ بدهد. بعد از مرگ که همه بیدار خواهیم شد... 🔹آیت الله مرندی

﷽ 📜حکمت شماره ۴۳ وَ قَالَ (علیه السلام) فِي ذِكْرِ خَبَّابِ بْنِ الْأَرَتِّ: [رَحِمَ] يَرْحَمُ اللَّهُ خَبَّابَ بْنَ الْأَرَتِّ، فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً، وَ هَاجَرَ طَائِعاً، وَ قَنِعَ بِالْكَفَافِ، وَ رَضِيَ عَنِ اللَّهِ، وَ عَاشَ مُجَاهِداً. امام(عليه السلام) به هنگام ذكر نام «خباب بن ارت» فرمود: خدا رحمت كند خباب بن الارت را او از روى رغبت اسلام آورد و براى اطاعت خداوند هجرت كرد، به زندگى ساده قناعت نمود، از خدا خشنود و در تمام دوران عمرش مجاهد بود.