وَ قَالَ (علیه السلام): الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَدُ. امام(عليه السلام) فرمود: قناعت مالى است كه هرگز تمام نمى شود. نهج البلاغه؛ حکمت ۵۷ https://eitaa.com/vabel110

📜شرح حکمت ۵۷ ‼️سرمايه بى پايان: 👈🏻در تعریف قناعت مى توان گفت: حالتى است که انسان با داشتن آن به حد اقل ضروریات زندگى مى سازد و به دنبال زرق و برق و اضافاتى که فکر و وقت انسان را پیوسته به خود مشغول مى دارد و آلوده انواع محرمات مى کند نمى رود. 👈🏻 سرچشمه بسیارى از نارضایى هاى مردم و شکایت آنها از وضع زندگى کمبودها و فقر نیست، بلکه گاه مى بینیم همه چیز دارند اما باز ناله و فریاد مى کنند. عامل اصلى آن عدم قناعت و توقعات بى حد و حساب است و اگر همگى به مقدار نیاز قانع باشند آرامش بى مانندى در جامعه حاکم مى شود و بسیارى از پرونده هاى جنایى و تجاوز بر اموال برچیده خواهد شد و کرامت انسانى و پاکى دامان از گناه فراهم مى شود.

شب هفدهم🤍

وَ قَالَ (علیه السلام): الْمَالُ مَادَّةُ الشَّهَوَاتِ. امام(عليه السلام) فرمود: مال و ثروت ماده اصلى همه شهوات است. نهج البلاغه؛ حکمت ۵۸ https://eitaa.com/vabel110

📜شرح حکمت ۵۸ ‼️ريشه اصلى شهوات: 👈🏻 منظور از شهوت در اینجا هرگونه علاقه مفرط نفسانى و هوس آلود است. اعم از این که مربوط به شهوت جنسى باشد یا مقام یا تشریفات و زرق و برق دنیا و یا انتقام جویى و امثال آن. 👈🏻 ثروت مایه غرور است و غرور ریشه اصلى بسیارى از گناهان، به علاوه مال هر چه بیشتر شود انسان را به خود مشغول تر مى سازد و طبعاً از یاد خدا و اطاعت حق باز مى دارد. روى این جهات سه گانه مى توان به عمق کلام امام پى برد. 👈🏻 بدیهى است که اینطور نیست هر ثروتمندى هواپرست و شهوت پرست باشد. این حکم کلى مانند احکام دیگرى نظیر آن استثنائاتى دارد. گروه زیادى راه قارون را پیمودند و اموالشان مایه غرور و کفرشان شد، جمع اندکى نیز از مال براى رسیدن به مهم ترین طاعات الهى بهره گرفتند.

شب هجدهم🤍

صلوات بر حضرت زهرا (سلام الله علیها)

سوزم و سازم، نیاید ز درون فریادم کاش من زودتر از فاطمه جان میدادم از زمانی که شریک غمم از دستم رفت هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم "آخ فاطمه جانم علیت دیگه یکی دوشبه میاد"   کاش , کاش روزی که زدی ناله کنار دیوار چون در سوخته میسوخت همه بنیادم کس نداند که در آن دم به تو و من چه گذشت تو نفس میزدی و من ز نفس افتادم

شب نوزدهم🤍

وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ حَذَّرَكَ كَمَنْ بَشَّرَكَ. امام(عليه السلام) فرمود: كسى كه تو را (از چيز خطرناكى) بترساند مانند كسى است كه تو را(به امر خيرى) بشارت دهد. https://eitaa.com/vabel110

📜شرح حکمت ۵۹ ‼️هشدارى كه بشارت است! 👈🏻 بايد از اين هشدارها همان گونه خوشحال شوى كه از خبرهاى مسرت بخش خوشحال مى شوى و بايد از چنين كسى همان گونه تشكر كنى كه از بشارت دهنده تشكر مى كنى، زيرا او اگر خير تو را نمى خواست به تو هشدار نمى داد و از افتادن در شر برحذر نمى داشت. 👈🏻 تحذير به معناى ترساندن و هشدار دادن در برابر خطرات قطعى يا احتمالى است و تبشير به معناى بشارت دادن در برابر پيروزى هاست.