وابل🇮🇷
سوزم و سازم، نیاید ز درون فریادم
کاش من زودتر از فاطمه جان میدادم
از زمانی که شریک غمم از دستم رفت
هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم
"آخ فاطمه جانم علیت دیگه یکی دوشبه میاد"
کاش , کاش روزی که زدی ناله کنار دیوار
چون در سوخته میسوخت همه بنیادم
کس نداند که در آن دم به تو و من چه گذشت
تو نفس میزدی و من ز نفس افتادم
وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ حَذَّرَكَ كَمَنْ بَشَّرَكَ.
امام(عليه السلام) فرمود: كسى كه تو را (از چيز خطرناكى) بترساند مانند كسى است كه تو را(به امر خيرى) بشارت دهد.
https://eitaa.com/vabel110
📜شرح حکمت ۵۹
‼️هشدارى كه بشارت است!
👈🏻 بايد از اين هشدارها همان گونه خوشحال شوى كه از خبرهاى مسرت بخش خوشحال مى شوى و بايد از چنين كسى همان گونه تشكر كنى كه از بشارت دهنده تشكر مى كنى، زيرا او اگر خير تو را نمى خواست به تو هشدار نمى داد و از افتادن در شر برحذر نمى داشت.
👈🏻 تحذير به معناى ترساندن و هشدار دادن در برابر خطرات قطعى يا احتمالى است و تبشير به معناى بشارت دادن در برابر پيروزى هاست.
اگر انسان كامل بخواهد به صورت مكتوب درآيد، صورتش مىشود قرآن كريم. همانگونه كه اميرالمؤمنين امام على عليهالسلام قرآن ناطق بود.
حال اگر اين قرآن قرائتش و تفكر در آياتش قلوب ما را متحول نمیكند، شک نكنيد كه زيارت انسان كامل، حضرت حجت هم قلوب ما را متحول نخواهد كرد!
اگر مىخواهيد حال خود را هنگام ملاقات حضرت حجت (عج) بدانيد، ببينيد الان در ملاقات با قرآن چه حالى داريد.
اگر مشتاق قرآنيد مىتوانيد اميدوار باشيد که مشتاق حضرت حجت حقيقى هم هستيد وگرنه اگر قرآن نزد شما مهجور است و با آن انسى نداريد و فكر میكنيد كه مشتاق حضرت حجت هستيد، آن شخص امام زمان، زاده وهم و خيال خودتان است...
آيت الله مجتبى تهرانى رحمه الله
@vabel110
وَ قَالَ (علیه السلام):
اللِّسَانُ سَبُعٌ، إِنْ خُلِّيَ عَنْهُ عَقَرَ.
امام(عليه السلام) مى فرمايد:
زبان درنده اى است كه اگر رهايش كنى به تو آسيب مى رساند و مى دَرَد.
نهج البلاغه؛ حکمت ۶۰
https://eitaa.com/vabel110
📜شرح حکمت ۶۰
‼️خطرات زبان:
👈🏻 نعمت ها هر چه بزرگ تر باشد چنانچه از آن به طرز بدى استفاده شود خطراتش عظيم تر است. هيچ عضوى از اعضاى انسان به اندازه زبان بى قيدوبند خطرناك نيست به طورى كه گاه مى شود يك جمله آتش جنگى را مى افروزد و سبب ريختن خون ها و هتك نواميس و از بين رفتن آرامش و امنيت جامعه مى گرد.
👈🏻 قسمت مهمى از گناهان کبیره و خطرناک (حدود سى گناه) با زبان انجام مى شود. زبانى خالى از قید و بند و بدون مانع و قانع در حالى که این زبان مى تواند بهترین وسیله خیر و سعادت باشد.