هدایت شده از خانواده ماه من|محدثه معصومی
انار بهشتــــی🌱
کنار بسترفاطمه اش نشست و با مهربانی پرسید: فاطمه جانم چیزی میل داری برایت تهیّه کنم؟
بانو پاسخ دادند: نه عزیزم! چیزی نمیخواهم.
دوباره اصرار کرد: فاطمه جانم با علی غریبی نکن.
بانو گفت: علی جان! پدرم به من سفارش کرده از شوهرت چیزی نخواه، شاید نتواند آنرا تهیّه کند و شرمنده شود.
دوباره با خوشرویی به فاطمه اش گفت: فاطمه جانم! به حقّ من، قسمت میدهم، هر چه میخواهی بگو.
بانو گفت: حالا که منرا قسم دادی، اگر برایم انار تهیّه کنی، خوب است.
فصل انار نبود...اما بعضیها انار داشتند.
از خانه بیرون رفت. از چند فروشنده پرسید. یک نفر گفت: چندروز پیش از شهر طایف؛ مقداری انار برای شمعون یهودی آوردند شاید الآن داشته باشد.
به خانهی شمعون رفت. او تنها یک انار داشت. آنرا خرید. سر راه به خرابهای رسید، پیرمرد غریب، هوس انار کرده بود.
حضرت گفت: من یک انار دارم. نصفش برای تو باشد. نصف انار را دانه کرد و در دهان او ریخت.
پیرمرد که آرام آرام دانههای انار را میجوید گفت: چه خوشمزه است. کاش نصف دیگرش را هم به من میدادی، تا قوّت میگرفتم و به راه خود ادامه میدادم.
او به فکر همسرش بود، امّا بعد، نصف دیگر انار را هم به او داد. با این کارش، پیرمرد دعا کرد.
در مسیر برگشت با خودش فکر می کرد که به فاطمه اش چه بگوید!
وقتی به خانه رسید چیز عجیبی دید. در مقابل زهرایش سینی پر از انار بود و داشت انار می خورد و فرمود: علی جانم وقتی از خانه رفتی طولی نکشید که کسی این انار را آورد و گفت امیرالمومنین این انارها را فرستاده.
دل مهربان حیدر غرق شادی شد و خدا را شکر کرد...
@mymoon_family
وَ قَالَ (علیه السلام): الدَّهْرُ يُخْلِقُ الْأَبْدَانَ، وَ يُجَدِّدُ الْآمَالَ، وَ يُقَرِّبُ الْمَنِيَّةَ، وَ يُبَاعِدُ الْأُمْنِيَّةَ؛ مَنْ ظَفِرَ بِهِ نَصِبَ، وَ مَنْ فَاتَهُ تَعِبَ.
روزگار، بدن ها را كهنه و آرزوها را نو مى سازد، مرگ را نزديك و خواسته ها را دور مى كند. كسى كه (تلاش كند و) به مواهب دنيا برسد خسته مى شود و كسى كه به آن نرسد رنج مى برد.
نهج البلاغه؛ حکمت ۷۲
📜شرح حکمت ۷۲ ام
‼️بیداد روزگار
👈🏻 هر سال و ماه، بلکه هر روز و ساعتى که بر انسان مى گذرد، بخشى از قوا و نیروهاى خود را از دست مى دهد. بنابراین باید کوشید در مقابل آنچه از دست مى رود چیزى به دست آورد تا گرفتار خسران نشود. آیات شریفه (وَالْعَصرِ * إنَّ الاْنْسَانَ لَفِى خُسْر) نیز به همین معنا اشاره دارد.
👈🏻 گذشت روزگار آرزوها را نو مى کند این مطلب به تجربه ثابت شده که حرص بزرگسالان بر جمع مال و به دست آوردن مقام از جوانان بیشتر است و شاید دلیل آن این باشد که انسان هر چه خود را به مرگ نزدیک تر مى بیند احساس مى کند وقت کمترى براى رسیدن به آرزوها در اختیار دارد. به عکس جوانان فکر مى کنند وقت طولانى براى رسیدن به آرزوها دارند.
👈🏻 کسانى که به خواسته هاى دنیوى خود مى رسند گرفتار خستگى و آنان که به آن نمى رسند گرفتار درد و رنج میشوند و مفهوم آن این است که نه آنها که بر خواسته هاى دنیوى خود پیروز مى شوند آرامش و راحتى دارند و نه آنان که ناکام مى مانند، زیرا همان گونه که به دست آوردن مواهب مادى با مشکلاتى روبروست، نگه داشتن آن مشکلات بیشترى را در پى دارد.
مرحوم آیت الله ناصری :
باید تَوسُلات ما، به وجود مقدس حضرت باشد گدايی كردن پيشِ آقا خرج ندارد هر چيز ميخواهی، از خدا و از امام زمان (ع) بِخواه، از دُعا نَگذريد دعا خيلــی اثر دارد؛ خود دعا، عبادت است؛ به ویژه توسل به امامِ زمان وقت و بیوقت، را فراموش نكنيد.
میگویند كسی كه در خانهای را كوبيد و زياد در زد، بالاخره در را باز می كنند در خانه امام زمان را بزن خدا ميداند كريم است، آقــاست، مهربان است.
وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً، [فَعَلَيْهِ أَنْ يَبْدَأَ] فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ؛ وَ لْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ؛ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا، أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ.
امام عليه السلام فرمود : كسى كه خود را در مقام پيشوايى و امامت بر مردم قرار مىدهد بايد پيش از آنكه به تعليم ديگران مىپردازد به تعليم خويش بپردازد و بايد تأديب و تعليم او نسبت به ديگران پيش از آنكه با زبانش باشد با عمل صورت گيرد و كسى كه معلّم و ادب كننده خويشتن است به احترام سزاوارتر از كسى است كه معلّم ومربّى مردم است.
نهج البلاغه؛ حکمت ۷۳
@vabel110
🔹شرح حکمت ۷۳ ام
📖روش تعليم و تربيت:
👈🏻 این یک واقعیت مسلم عقلانى است که تا انسان خودش چیزى را نداشته باشد نمى تواند به دیگران اهدا کند.
🌱🌱
خشک ابرى که بود ز آب تهى
کى شود منصب او آب دهى
👈🏻 مردم سخنان کسى را که به گفتار خود پایبند و آثارش در زندگى او نمایان نیست، هرگز نمى پذیرند و به خود مى گویند: اگر او این سخنان را باور مى داشت نخست خودش به آن عمل مى کرد.
👈🏻 هرگاه انسان نخست به تعلیم و تادیب خویشتن پردازد، تأثیر سخنانش بیشتر و عمیق تر است در حالى که اگر کسى تنها به تأدیب مردم پردازد و از خویش غافل بماند روزى فرا مى رسد که مردم از این امر آگاه مى شوند و از او روى برمى گردانند.