من یک بار خدمت ایشان
رسیدم و عرض کردم :
این همه فقها ،عرفا ،فلاسفه
،حکما ،شعرا ؛ این ها چه
می خواستند بگویند؟
حرفشان چه بوده؟
یک جمله جالب و
کوتاهی فرمودند :
"همه آمده بودند به شما
بگویند خدا یادت نرود..."
#حاجاقامجتبیتهرانی
#سخن_بزرگان
@vabel110
وَ قَالَ (علیه السلام):
لَا يَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ، وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَانُ.
امام(عليه السلام) فرمود:
شخص صبور (و با استقامت) پيروزى را از دست نخواهد داد هرچند زمانى طولانى بگذرد.
📜نهج البلاغه؛ حکمت ۱۵۳
#هرشب_یک_حکمت
@vabel110
✔️شرح حکمت
صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند!
حقيقت صبر همان استقامت است; استقامت در برابر موانع وصول به مقصد و پيمودن راه طولانى وصول به هدف و استقامت در برابر دردها و رنج ها و كار شكنى هاى اين و آن. تا چنين استقامتى در انسان نباشد به جايى نمى رسد، زيرا طبيعت زندگى دنيا اين است كه با مشكلات آميخته شده و غالباً در كنار گل ها خارهايى است و در كنار عسل ها نيش زنبورانى. تاريخ نيز بارها و بارها نشان داده است كه پيروزى ها در انتظار افراد بااستقامت و صبور است. تا آنجا كه اين سخن به صورت ضرب المثل كوتاهى در ميان همه معروف است. عرب ها مى گويند: «مَنْ صَبَرَ ظَفَرَ» و فارس ها مى گويند:
صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند
بر اثر صبر نوبت ظفر آيد
مبادا ما در روز آخر ماه رمضان مُعجِب* شویم که ما روزه گرفتیم.
اگر معجب شوید هیچچیز از این ماه بیرون نمیبرید.
بگویید که این اعمال از توفیقات خداوند است
و آن را به دست امام زمان عج بسپارید تا آن را حفظ کنند و به امام زمان عج بگویید شما این ناقابل را از طرف ما به خدا عرضه بدار.
سیدمحمدمهدی میرباقری
*معجب: مغرور، متکبر
#سخن_بزرگان
@vabel110
امام علی عليه السلام فرمود :
آن كس كه به كار گروهی راضى باشد همچون كسى است كه در آن كار با آنها شركت كرده (منتها) آن كس كه در انجام كار باطل دخالت دارد دو گناه مىكند: گناه عمل وگناه رضايت به آن (ولى شخصى كه بيرون از دايره عمل است و به آن راضى است تنها مرتكب يك گناه مىشود و آن گناه رضايت است).
📜نهج البلاغه؛ حکمت۱۵۴
#هرشب_یک_حکمت
@vabel110
✔️ شرح حکمت ۱۵۴نهج البلاغه
گناه رضايت
امام(عليه السلام) در اين گفتار حكيمانه اشاره به نكته مهمى مى كند كه در سرنوشت افراد و امت ها تأثير قابل توجهى دارد. ‼️
👈🏻ممكن است در بدو نظر چنين تصور شود كه اگر كسى گناهى را مرتكب نشود و هيچ گونه دخالتى حتى در اعانت و يارى گنهكاران در آن نداشته باشد چرا رضايت قلبى به آن گناه او را هم شريك گناه سازد؟
دليل آن با دقت روشن مى شود و آن اين كه هنگامى كه رضايت به كارهاى خلاف ديگران در قلب انسان جايگزين شد تدريجاً در اقوال و افعال او خود را نشان مى دهد، زيرا نمى شود انسان به چيزى محبت داشته باشد و در اعمال و اقوالش ظاهر نگردد.
اضافه بر اين كسى كه به اعمال خلاف ديگران راضى مى شود هرگز به وظيفه امر به معروف و نهى از منكر عمل نخواهد كرد، زيرا آن عمل را دوست دارد و به گنهكاران به سبب اين گناه عشق مى ورزد.
❓در اینجا ممکن است سؤالى مطرح شود که ما روایات فراوانى داریم که نیت معصیت، معصیت نیست در حالى که انسانى که نیت معصیت مى کند در آن لحظه قطعاً راضى به معصیت است. جایى که رضایت به معصیت خود گناهى نداشته باشد رضایت به معصیت دیگرى چگونه ممکن است موجب گناه شود؟
پاسخ این سؤال روشن است; شخصى که نیت معصیت مى کند رضایت به معصیتى داده که انجام نشده و این شخص با کسى که به معصیت و گناهى که انجام گرفته است رضایت مى دهد تفاوت بسیار دارد.
مسئله رضايت به گناه گنهكاران جزء گناهان كبيره شمرده شده است.
ناقه ثمود را يك نفر كشت و چون ديگران به آن رضايت دادند خداوند همگى را عذاب كرد:
وَإِنَّمَا عَقَرَ نَاقَةَ ثَمُودَ رَجُلٌ وَاحِدٌ، فَعَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ لَمَّا عَمُّوهُ بِالرِّضَا
6.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
سی روز بندگی، قبول حق باشه ان شاءالله 🤲🏻
@vabel110