هدایت شده از گرافاتشوریدهیکگیاهسمی
داشت میگفت :
«ما اولین گریهمون برای امام حسین، شبِ علی اصغر تو بغل مادرامون بود...»
کوه ؛
سنگین
سرگردان
خونسرد
باد میآمد
ولی خاموش
ابر پر میزد
ولی آرام
[#سهراب_سپهری]
به وقت ِ۱۷☫
_
ادبیات، نغمهای دلنشین در گسترهٔ فرهنگ و اندیشه است که جان آدمی را به دنیای زیبایی و معنا پیوند میدهد. واژهها در قلمرو ادبیات، از مرزهای عادی فراتر میروند و جامهای از احساس و خیال بر تن میکنند. شعر، زمزمهٔ روح و نثر، روایتگر تجربهها و اندیشههای انسان است. در آینهٔ ادبیات میتوان شکوه تاریخ، لطافت عاطفه و ژرفای خرد را مشاهده کرد. هر اثر ادبی چراغی است که راه فهم زندگی و حقیقت را روشنتر میسازد. از همین رو، ادبیات را میتوان گنجینهای ماندگار از زیبایی، دانایی و انسانیت دانست.
[من]