پایهءروی کتاب‌کار را نگاه‌می‌کنم چقدر پیرگونه و دور از ذهن‌است برایم این پایهء‌تحصیلی .. یادم می‌آید آن زمان که کودکی بیش نبودم و برای رسیدن به قفسه چهارم کتابخانه باید چارپایه و صندلی زیر پایم می‌گذاشتم فکر می‌کردم بزرگ‌شدن یعنی ۱۱‌ساله شدن ! گذشت و گذشت و من ۱۱‌ساله شدم و بعد ۱۲ ساله و بعد ۱۳ ساله و ۱۴ ساله و ... و حال چقدر بزرگم در تخیل کودکی‌هایم . یازده سالگی‌ام را یادم می‌آید . اندازه ۱۱ سال هر روزش طول کشید .. و انقدر پروسهء تمام شدنش کش آمد که برادرم گاهی اوقات وقتی بحث فیلم +۱۴ می‌آید و من به او فخر می‌فروشم که بالای ۱۴‌سالم است ، با شوخی می‌گوید " توکه هنوز ۱۱‌سالته " و بلند می‌خندد . ۱۱سالگی پرثمری داشتم و زینب ِ الان ساختهء‌دست‌اوست . باز با خودم فکر می‌کنم : " یازده‌سالگی‌ام بزرگ‌بودن نبود اما شروع سیری بود برای بزرگ‌شدنم "

هوش مصنوعی مارا تبدیل به افرادی متوقع ، راحت‌طلب و زودباور کرده‌است .

مسئول‌مان عکسی را می‌‌فرستد که قیافه‌اش به طراحی هوش‌مصنوعی می‌خورد .. از ما مشابه آن را می‌خواهد که با هوش مصنوعی بسازیم . حیف که نمی‌توانم بگویم پشت آن خطوط گرافیستی نشسته‌بوده .

چیزهای زیادی را دوست دارم .. اما ریاضی را نه . زیباست ولی از دور و تئوریکال .

نگاه کنید .. ریاضی ازم آدمی‌ساخته بلند‌شم برم این‌جمله‌هارو بخونم .

تازه با خوندن این جملات به یک نکته درمورد غربم رسیدم که بعدا اگه خدا خواست میام می‌گمش .

من عاشق وقتایی‌ام که به خودم میام و می‌بینم چطور سخت در حال تلاش کردنم و برام مهم نبوده که در طول شبانه‌روز فقط ۳_۴ ساعت خوابیدم و با انرژی و انگیزه‌ای که نمی‌دونم از کجا نشئت گرفته، با همین ۳_۴ ساعت، تو هر روز به اندازه‌ی ۴ برابر خودم، از خودم کار کشیدم. من واقعا عاشق وقتایی‌ام که می‌بینم دارم تموم می‌شم، ولی بازم ازش راضی‌ام😭

برای مثلا حمایت ِ از انیمیشن ساختهء کشورم رفتم سینما تا " یوز " رو ببینم . بعد از نیم از ساعت اول کم‌خوابی به تلاش من برای بیدار موندن چیره شد و من تا آخر فیلم خواب بودم ((((( ` :

خب سلام‌.