با این‌حال دیروز در گفت‌و‌گوی یواشکی‌ام با فرد کناردستیم در کلاس جغرافی یکی از آرزوهایم را این بیان کردم که دلم می‌خواهد روزی به امریکا بروم .

ورودی‌های جدید مدرسمان خیلی فضای‌مجازی زده‌اند .. حداقل آن‌هایی که لحظه‌ای لبخندی روی صورتم برایشان کاشتم . با این تفکرات به کجا چنین‌شتابان ؟ دلم می‌سوزد برای خودمان ، خودشان و ما که می‌شویم جامعه .

" گوش دادن فقط کافی نیست ؛ نگاهش کن . " با این جمله یاد روزهای ابتدایی جدی زبان خواندنم می‌افتم .. کتاب‌زبان‌اصلی را که در دستم می‌گرفتم می‌ترسیدم .. فارغ از اینکه تقریبا اطلاعات موجود در کتاب را بلدم و راحت می‌توانم بفهمم محتوایش را . الان برایم خواندن کتابی به زبان انگلیسی راحت‌تر شده می‌خوانم حتی اگر نفهمم . گاهی اوقات باید پا گذاشت روی تمام آنچه می‌شود نامش را ترس گذاشت .. یادمان نرود که بعضی‌‌چیزها و افراد پهلوان پنبه اند و فقط ظاهری پرابهت دارند .

دارقالی من را حتی به آن مردی که تیپ ِ مشکی‌و لش‌گونه‌ای زده وصل می‌کند . کی فکرش را می‌کرد پشت ان‌قیافه یک فرد ِ دوستدار قالی بافی و قالی‌باف وجود داشته باشد ؟

‌این روزها دارقالی هم یک‌نوع زبان برای صحبت‌های مگو انسان‌ها شده .

این استوری خانم ِاسماعیلی رو که می‌بینم پرت می‌شم به گذشته‌ای که بعدازظهرای چهارشنبه‌اش با صدای کتاب خوندن خانم ِ اسماعیلی خوابم می‌برد و صداش تا پایان خوابم توی گوشم طنین‌انداز می‌شد . وقتی بیدار می‌شدم از دنیای‌لطیف خانم اسماعیلی جدا شده بودم و صفحهءال سی‌دی روبروم می‌گفت کلاس تموم‌شده ((((( :

بیشتر زندگی‌کن .

حرف بزنیددرمورد رندوم‌ترین چیز‌ها . https://abzarek.ir/service-p/msg/2212614