خدایا ! خدای‌قوی‌من ! خدایی‌که قدرت ِاشارهء‌کوچکت ، از ده‌ها‌هزار موشک‌های بالستیک و کروز بیشتره ...

به من می‌خندد .. " می‌گی نمی‌ترسی که نماز آیات پات نیافته ؟ " اینگونه نبود ! من واقعا از رعد ُبرق واهمه‌ای ندارم . من بیش ِازپیش خوشحال ُخرسندم . بیش از قبل خودم را در آغوش خدا حس می‌کنم و بیشتر از هرزمانی به خدای‌سورهء‌فیل و طوفان‌شن‌ها اعتماد دارم .

لبخندم آنقدر کش‌آمده است که کلمات قدرت بیانش را ندارند .

: )))))))))

آه از تحلیل‌های غلطِ حق‌به‌جانب‌ها و نامَردهای مَردنام ...

وی‌ین‌ بی‌معنی‌ترین کلمه‌ای که وجود داره 🙏🏻 .

بهترین زمان برای‌هرکار و عملی الان است و در این‌بازهء‌زمانی .. این ساعات طلایی‌اند ، این ساعاتی که رو به فجرصادق می‌روند ‌. فجرصادق .. کلمهء‌قشنگی است ، نه ؟ در احادیث و روایت‌ها به فضلیت‌بیدارماندن در این‌ساعات و رزق ُروزی ما زیاد اشاره شده . خلاصه سرت را به‌درد نیاورم فجرصادق ِرا بیش‌از هر زمانی برای نوشتن و ساعات آخر ِماه‌رمضان و سال را بیشتر دوست‌دارم .‌

از ابتدای‌‌سال برایت شروع می‌کنم البته هرچه به سلول‌های مغزم فشار آوردم یادم نیامد پارسال در این‌روز ، کجای‌عالم بوده‌ام و روحم در کجا سیر می‌کرده و از این‌رو ناگریزم ماجرا را از کمی‌جلوتر برایت روایت‌کنم : " یادت می‌آید ؟ کودک بودم ، نه ؟ پشت میز نشسته‌بودم و با خودکار ِمشکی‌ام که تا ۱۴ فروردین عصاره‌اش گرفته‌شد از عاشق‌ِ‌او‌شدن می‌نوشتم و خوب یادم است می‌خواستم یکی از عاشقان ِاصلی‌ات باشم ؛ از آن‌‌ها که بیش از همه برایت عزیز‌ند . در لیست ِاهداف هزار ُچهارصد ُچهارم‌ هم این‌را گذاشته‌بودم و به خودم امر کرده‌بودم از این‌جرعهء‌گوارا بنوشم . امسال به عشقی که تو نسبت‌به من داشتی مطلع گشتم ، تو عاشقم بودی و من ، وای‌از من ! کوری ِمغرور بیش نبودم . من را در شرایط ِعجیب‌و‌غریبی قرار دادی .. برای رشدم ! اردیبهشت و آن مواجهء‌سهمگینم با دنیای‌آدم‌بزرگ‌ها ، خرداد و شروع ِنبردی که تابه‌حال آن را نچشیده بودم ، مرا متواضع‌تر از گذشته نمودی ، تا پایان تابستان سعادت ِ سفر به مشهد و قم را نصیبم کردی ، با آدم‌های جدید آشنایم کردی ، مهارت‌های جدیدی یافتم ، با دنیا بیشتر آشنا گشتم ، درس‌خواندن را چشیدم ، ثمرهء‌تلاش‌هایم را نشانم‌دادی و آن‌هنگام که به استیصال رسیدم مواظبم‌بودی و مواظب‌مادرم نیز ! غمی‌را روی دلم نشاندی که دردش سنگین و به یادآوردنش سنگین‌تر است و خلاصه ؛ بساط ِرشد را تا همین لحظهء‌آخر جمع نکردی و امید‌است بتوانیم روزی عاشق ِواقعیت و شبیه‌ترین به تو شویم ؛ خدای‌مهربانم ! "

دلم برای انسان‌هایی که در چهارصدُچهار ماندند ؛ تنگ می‌شود . گرچه می‌دانم که زنده‌اند و حی ولی دل ِاست دیگر و دل ِ‌من هم برا حضورشان تنگ‌ می‌گردد .

ای‌خدای محول‌الاحوال ! حال ِ‌مارا بهبود ببخش و بر سعادتمان‌بیافزا و مارا همواره در مسیر ِرشد قرار ده .

هزار ُچهارصد ُچهار عزیزم ! دلتنگت می‌مانم . دوست‌داشتنی ولی محزون بودی .