یک‌بخش ِعظیمی از"فجرصادق" ‌‌های این‌سه‌سال رو دم ِدر ِفجرصادق یا مساجدِ اطرافش بودم.

انسان ِدل‌خسته‌ای که خجستگی از چهره‌اش می‌چکد.

دلم می‌خواهد یک‌بار دیگر سرکلاس ِقاسمی بنشینم و شعر خواندن قاسمی‌را گوش‌کنم.خوب شعر نمی‌خواند، می‌دانم! اما چندروزی‌است که دلم برای‌تک‌تک عناصر کلاسش تنگ‌شده.

ال‌سی‌دی‌ام به طرز دوست‌نداشتنی، شکسته.

*/این‌اپیزود : چرا شعارمحور نباشیم؟

شعرهای شاملو در لندن صد‌هیچ ازبقیه‌ء‌شعراش جلوتره.

مدت‌زمان طولانی‌است که نمی‌دانم چگونه باید دعا کنم در درگاه خدا!گویی که آداب را از یاد برده‌ام و از مطرح‌کردن خویش نیز،بدون‌رعایت آداب شرم دارم. فقط می‌نشینم و آرام‌نجوا می‌کنم که " خدای‌خوب و مهربان‌من! خودت که از احوالاتم آگاهی و می‌دانی چه‌چیزهایی از زمانی که در صبح چشم باز می‌کنم تا زمانی که تاریکی‌همه‌جا را فراگیرد و چشمانم را دوباره برهم می‌گذارم،در ذهنم می‌گذرد.نگاهی به دل ِخسته‌ام بیانداز تا فرجی‌شود در روزگارم."

قاسمی‌داره می‌گه:" بچه‌ها شغل‌مهم نیست، عاقبت‌بخیری مهمه.دعا می‌کنم عاقبت‌بخیر بشید."