" اجبار بر راضی نگه داشتن دیگران " چیزی بود که جین‌وو تمام عمرش تا به اون لحظه انجام می‌داد ؛ فرصتی برای خوشحالی خودش پیدا نمی‌کرد .. افکارش درمورد دنیا به واسطه شرایط و افرادی که باهاشون ملاقات می‌کرد تاریک ُ پوچ شده بود . ولی به‌قول مدیرعامل : " آدم‌ها برای پرواز کردن نیاز دارن یکی زیر بال ُ پرشون رو بگیره " جین‌وو با ملاقات با آدم‌های درست ؛ به واسطه آدم‌های درست و تغییر دادن تفکرش اززندگی تونست به خوشحالی که دنبالش بود دست پیدا کنه .. * .

زندگی ، تیک تاک ساعت پدربزرگ است

که با هر ضربه ؛ قصه‌ای از گذشته را

در سکوت اتاق می‌چکاند ..*

امروز اولین تلاش‌های برادرم‌رو برای راه رفتن دیدم ؛ دو قدم ِکوچیک ، ولی باعث خوشحالی . لباش می‌خندید با اینکه بعد از دوقدم افتاد .

مهم نیست چقدر دوقدم ، دوقدم جلو رفتیم ُ بعدش افتادیم . مهم اون تلاش ؛ زمان و مقدار انگیزه‌‌ای که خرج همون دوقدم کردیم .

یک کلمه می‌تونه گاهی اوقات امید آدم رو از فرش به عرش برسونه و دوباره سرپاش‌کنه * ..

احتمالاً دنیا باید همانجا می‌ایستاد! باید از دویدن خسته می‌شد. باید کفش‌های وصله‌پینه‌اش را در می‌آورد و زانو می‌زد کف زمین . و در آخر دست‌هایش را می‌گذاشت پسِ سرش! تسلیم می‌شد و باخت می‌داد. همانجایی که شب‌ها زیرِ طاقِ خانه ، رختخواب‌ها را خیاری پهنِ فرش می‌کردیم. تشک‌ها را موازی باهم توی هال می‌چیدیم و حتیٰ گاهی جا کم می‌آوردیم! همانجایی که سرِ پتوی نرم‌ و بالشتِ پَر دعوایمان می‌شد. همانجایی که روی پهلو کیپ تا کیپ می‌خوابیدیم تا خروس‌خوانِ صبح! شانه به شانه و نفس به نفس. خواب‌مان تخت بود و پلک‌هایمان گرم. رویاهای شیرینی در سرمان می‌جُنبید و کابوس آفتابی نمی‌شد. همانجا که خانه و متراژش مهم نبود ، بلکه آدمهایش مهم بودند! آدمهایی بی‌شیله پیله و بی‌تجمل. باید دنیا در همان نقطه می‌ایستاد! عرق از پیشانی پاک می‌کرد و از رقابت کنار می‌کشید. ما باید در همان لحظه‌ها می‌ماندیم، تا ابدیت...