بیاید امروز شعر بخونیم :

شعاع درد ِ مرا ضَرب در عذاب کنید.. مَگر مساحت ِ رنج ِ مرا حساب کنید ؛

مُحیط تنگ ِ دلم را شکسته رسم کنید..   خطوط منحنی ِ خنده را خراب کنید !

طَنین نام مرا موریانه خواهد خورد.. مرا به نام دگر ، غیر از این خطاب کنید .

دگر به منطق ِ منسوخ ِ مرگ می خندم .. مگر به شیوهء دگر مرا مجاب کنید *

در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم  مرا به هُرم نفس‌های عشق آب کنید ..

مگر سماجت پولادی ِ سکوت مرا   درون کورهء فریاد خود مذاب کنید !

بلاغت غم من ؛ انتشار خواهد یافت .. اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید ((( :

در زمین ریشه بزن . . [لاپوتا قلعه‌ای در آسمان، ۱۹‌۸۶]

من فقط دلتنگ شدن را بلدم ؛ برای زمانی که رفته است .. برای اوقاتی که بی‌رحمانه تمام شدند .. برای تک‌تک جزئیات گذشته‌ام .. برای آدمیزادگان خجستهء قدیم ِ زندگانی‌ام .. همین . دلتنگ می‌شوم برای زمان‌هایی که بر نمی‌گردند .. و حتی برای این دم از زندگانی‌ام دلتنگم !

وقتی سنگی را در دریا می‌اندازیم .. از خود موج بجا می‌گذارد .. سنگ هرچقدر بزرگ‌تر ؛ موج های ایجاد شده بیشتر و بادامنه فراگیری بیشتر .. / داستان سنگ و موج ؛ داستان امام و جامعه همراه اوست .. امام روحی بزرگ داشت .. با روح بزرگش ، صفات بزرگش موج عظیمی از مردم را با خود همراه کرد ((( :