شما امکان نداره یه بلاگری رو ببینی که به خاطر تمام سختی هایی که تو زندگیش تحمل کرده به خودش افتخار نکنه.
بسه دیگه دلم میخواد قهوه دستم باشه قدم میزنم صدای جیر جیر بوتام رو برف بیاد از آسمون کپه کپه برف بباره و دماغم قرمز شده باشه از سرما.
تو رو دوست دارم. خیلی دوست دارم. همینقدر ساده. جوری که حتی وقتی ازت دورم یه قسمت از دلم هنوز پیش توعه.
سالها گذشت و من هنوز فلسفهی لبخوانی کردن با آهنگ و به اشتراک گذاشتنش با بقیه رو متوجه نشدم.