بی‌خود شده‌ام لیکن، بی‌خودتر از این خواهم با چشم تو می گویم، من مست چنین خواهم من تاج نمی‌خواهم، من تخت نمی‌خواهم در خدمتت افتاده، بر روی زمین خواهم آن یار نکوی من، بگرفت گلوی من گفتا که چه می خواهی؟ گفتم که همین خواهم...

آنقدر باش که خالی کنم از گریه دلی...

من و آرن تمام امروز:

خیلی روز جالبی بود.

یار

درون دل به غیر از یار و فکر یار کی گنجد؟

آشکار را نهان کنم تا چند؟ دوست دارمت به بانگ‌ بلند تا کی آهسته و نهان گفتن؟