عتبه درب حرم حضرت ابوالفضل را می‌بوسم!
حضرت آیت الله بهجت می‌فرمودند:
مرحوم دربندی به مرحوم شیخ انصاری گفت:
آقا! کار شما برای مردم حجت است، وقتی به حرم می‌روی، ضریح حضرت ابوالفضل را ببوس!
شیخ در جواب فرمودند:
عتبه درب را می‌بوسم که گرد و خاکِ پایِ زُوّار است!
@varesoon
@varesoon_bahjat
.
آیت الله بهجت :
🔸 از کرامات حاج شیخ عبدالکریم حائری این بود که زمانی که رودخانه قم در اثر سیل طغیان کرده بود و آب تا لبه پل علی خانی رسیده بود، به گونه‌ای که عده‌ای از روی پل با آب رودخانه وضو می‌گرفتند و به خاطر آن نیز برای جلوگیری از نفوذ آب تمام فرش های مسجد امام را جمع کرده بودند،
🔹 مرحوم حاج شیخ روی پل رفت و مقداری تربت - تربت مزار سیدالشهدا علیه السلام - را در دست گرفت و چیزی بر آن خواند و در آب انداخت، پس از این کار مرحوم حائری، به تدریج آب پایین آمد و بعد از چند ساعت چندین متر آب پایین‌تر رفت و به برکت این کار، وی از طغیان بیش از حد رودخانه جلوگیری به عمل آمد.
@varesoon
@varesoon_bahjat
آیت‌الله بهجت (از شاگردان آیت‌الله اصفهانی) نقـل کرده اند که:
آقا سید ابوالحسـن اصفهانی(ره) برای یکی از علماء سنّی مجـلس فاتحه اقـامه کرد، شخـصی به ایشان اعتراض می‌کند که چرا از سهـم امام این گونه مجالس را برگزار می‌کنید؟ ایشان به شخـص معترض ورقه سبزی را نشـان داده بود که بنـابر نقل، به خطّ و امضای حضرت غایب(عج)بود وایشان هم یقین کرده بودکه ورقه از جانب حضرت است که به مرحوم سید اجازه داده بودکه سهم امام را درآنچه موجب اعتلای مذهب حق است صرف کند.
@varesoon
@varesoon_bahjat
.
آقا سید محمد علی میلانی- فرزند آیت الله سید محمد هادی میلانی- برایم نقل کرد: زمانی که حضرت آیت الله میلانی در حوزه کربلا بودند، هر وقت آیت الله محمد حسین غروی اصفهانی- معروف به کمپانی- برای زیارت به کربلای معلی مشرف می‌شدند، به منزل ما تشریف می‌آوردند.
ایشان عصرها وضو می‌گرفتند و برای اقامه نماز به حرم حضرت ابوالفضل مشرف می‌شدند و روی پشت بامِ حرم نماز می‌خواندند.
هر روز آیت الله میلانی همراه استادشان می‌رفتند، در حالی که همیشه یک قدم پشتِ سر مرحوم استاد بودند. هرگز ندیدم که پدرم دوشادوش استادشان قدم بردارند. در نماز مغرب و عشاء به استاد خود اقتدا می‌کردند. در وقت بازگشتن از حرم و زیارت، پدرم همان شیوه قدم برداشتن را رعایت می‌کردند که برایم خیلی جالب بود. تا حالا ندیده بودم که شاگردی، این اندازه برای استاد خودش احترام و ادب قائل باشد. در منزل‌مان هم رسم آقا، توأم با ارادت و ادب خاص بود.
خبرگزاری کتاب، ۹۵/۱۰/۹، گفتگو با مرحوم آیت الله حسین شمس خراسانی
@varesoon
مرحوم آیت الله محمد رضا تنکابنی- پدر آقایان آیت الله میرزا علی آقا فلسفی و خطیب شهیر محمد تقی فلسفی- می‌فرمودند:
در همان ایامی که مرحوم سید[کاظم طباطبایی یزدی]، کتاب عروه[الوثقی] را در مسجد سهله می‌نوشتند، مرحوم میرزای بزرگ[آیت الله میرزا حسن شیرازی، صاحب فتوای تحریم تنباکو] فوت کردند.
جنازه ایشان را از سامرا دست به دست در شهرها پیاده می‌آوردند تا به نجف رسید و جمعیت انبوه شد.
با این که میرزا، استادِ مرحوم سید بودند، اما سید، تشیعِ میرزا نیامدند و در همان مسجد سهله به نوشتنِ کتابِ عروه اشتغال داشتند!
ما یا دیگران به ایشان اعتراض کردیم و گفتیم: شما چطور تشیعِ میرزا تشریف نیاوردید و در مسجد سهله بودید؟ ایشان فرمودند:
برای این که من فکر کردم آمدنم برای تشیعِ جنازه مرحوم میرزا باید یکی از دو خاصیت را داشته باشد:
یکی تعظیمِ شعائر و دیگری ثواب، اما تعظیم شعائر، دیدم به وجود من اثری ندارد. یعنی دریاها جمعیت هست، من یک نفر، باشم یا نباشم اثری ندارد. در تشییعِ ایشان، تعظیم شعائر به نحو احسن شده است، وجودِ من در تعظیم شعائر، مؤثر نیست!
اما ثواب، دیدم این کار من، ثوابش بیشتر از آن است، نوشتنِ فقه آل محمد- صلی‌الله علیه و آله و سلم- ثوابش بیشتر است. بنابر این در مراسم تشییع حاضر نشدم!
@sireyefarzanegan
@varesoon
💠آیت الله حائری شیرازی:
🔸عمر ما می گذرد و دیر یا زود به صف گذشتگان می پیوندیم و این، زندگی بزرگ ماست.
من چیزی مهمتر از این مطلب نداشتم که به شما بگویم.
🔸حیات این نیست که امروز داریم و اینها مشکلاتی نیست که با آن دست به گریبان هستیم. رنج این نیست که امروز می کشیم و تلخی این نیست که امروز می چشیم. دشواری این نیست که ما می بینیم و عمر هم این نیست که ما می گذرانیم.
🔸اگر تلخی است، تلخی پس از مرگ است و اگر رنجی هست، رنج آنجاست و اگر لذتی هم انسان بچشد، لذت این جهانی، لذت نیست، بلکه لذت آنجاست. چرا هنگامی که چاره از دست رفت، انسان متوجه مسئله شود؟ مسئله ای به این مهمی را چرا هنگامی بفهمیم که نتوانیم حل کنیم؟
@varesoon