بسم الله الرحمٰن الرحیم این پیام در 24 آذر ماه 1403 هجری خورشیدی نوشته شده. در این لحظات دل های زیادی مضطر و غمگینِ، روزای سختی رو داریم پشت سر میذاریم این پیام رو برای کسانی مینویسم که موفق به دیدن امام شدند. و در غیاب ما امام رو ملاقات میکنند شاید در اون زمان که قطعاً نزدیکِ اثری از ما در این دنیا نباشه و ما جزو گذشتگان شماییم از شما میخوام که در نبود ما اماممون رو یاری کنید و از آقا بخواید مارو ببخشه برای تمام کم کاری هامون برای تمام اشک هایی که به واسطه کارهای ما ریخت شرمنده ایم که با کم کاری هامون ظهور شما رو عقب انداختیم.. - نامه ای به آینده نه چندان دور

آیا آماده ایم..؟

دین‌دار آن است که در کشاکش بَلا دین دار بماند، وگرنه در هنگام راحتی و فراغت و صلح و سلم چه بسیارند اهلِ دین! - شهید آوینی

جَاءَ الحَقُ وَ زَهَقَ البَاطِلَ کَانَ زَهُوقاً می‌آید حق و نابود می‌شود باطل...

امید آخرین چیزیه که می‌میره.

افهم یا فلان ابن فلان.. خدایا مرگ مارا در نمازمان قرار ده

تمام زندگی ام درد می کند دعایم نمی‌کنی؟ یا ام البنین..

آماده باشیم این تنها سفری‌ست که بدون هماهنگی قبلی باید رفت

به یاد لحظه ای که کسی دیگه اسمت رو صدا نمیزنه و همه میگن جنازه رو بیارید.

کاش حداقل به اندازه دنیامون برایِ آخرتمون وقت میذاشتیم.

دنیایی که ماندنی نیست.