گاهی آدم از چیزی که اتفاق افتاده ناراحت نیست. از این ناراحته که چرا اجازه داده اتفاق بیوفته، اینکه چرا نشونه‌ها رو ندیده، چرا حرف دلش رو نشنیده، و چرا برای نگه داشتن چیزی که از اول درست نبود این‌همه تلاش کرده. بعد از یه مدت میفهمی بعضی اشتباه‌ها تقصیر اعتماد کردن نیست، تقصیر ادامه دادن بعد از دیدن حقیقته. گاهی بزرگ‌ترین کاری که میتونی برای خودت انجام بدی اینه که وقتی حقیقت رو دیدی، دیگه ازش فرار نکنی.
من حالم خوب نیست، هیچوقت خوب نیست، وقت‌هایی که میگم میخندم هم خوب نیستم، دست خودم نیست خوب نیستم،همیشه ناراحتم، همیشه بغض دارم همیشه خفه خونم، همیشه همینم، وقت‌هایی که ناراحتم سعی نمیکنم خودم رو خوب کنم و با آهنگ گوش دادن و مرور خاطرات فقط خودم رو ساکت میکنم و تغییری تو حالم ایجاد نمیکنه، من همینم، همیشه وضعم همینه، نمیدونم شاید خو گرفتم با این وضعیت و عادت کردم بهش و امیدی به خوب بودن ندارم.
