می‌گفت : داستان اطاعت اینگونه است! عباس دلیر مردان هاشمی است! سلحشور است! جنگاور است! چندبار رفت نزد امام -آقاجان.. اذن میدان می‌دهید؟ مولا گفتند نه! حالا نه! عباس نگفت: نه! من می‌خواهم بروم... قاسم برود من اینجا بمانم؟ علی اکبرت برود من بمانم؟ مگر مرده ام..‌ من می‌روم و نمی‌مانم! من توانا ترم... گفت: چشم! گاهی همین یک «چشم» از هزاران شمشیر زدن سخت‌تر است! اما وقتی پای عشق و اطاعت مولا به میان بیاید، دلِ عاشق بزرگ‌تر از نفسش می‌شود و سختیِ منیت‌ها در نگاهش سهل! باید عاشق بود و عاشقانه اطاعت کرد. ظهور نیز چنین سربازانی می‌طلبد! مسیر عاشقی مشخص است... ستیز با منیت آدمی است... منیت که درمان شد، همه‌چیز درمان می‌شود! آن‌وقت تو می‌مانی و یک دنیا شیفتگی الهی یک دنیا صبر.. و یک عمر سمعاً و طاعتاً ✍🏻 زهراعلیزاده

آقای ادب است دیگر...(:

-بسم‌الله-

السلام‌علی‌المهدی🌱🖤

و غربت ارثیه‌ی عشق حقیقی شد برایشان💔

می‌گفت: مصالحه با باطل نباید مقابله کنید. یک جمله‌است. اما تفاوت معنایش می‌تواند اصل و اساس یک باور را جابه جا کند. یکی می‌گوید: مصالحه! نباید مقابله کنید. و دم از راه مصالحه با باطل می‌زند و کوتاه آمدن و میدان دادن دوباره به باطل.... یکی هم چنین می‌گوید: مصالحه نباید! مقابله کنید! و فریاد حق سر می‌دهد. می‌جنگد! حسین می‌شود و جان فدا می‌کند تا فقط بگوید: نه! کسی مثل من با کسی مانند یزید بیعت نمی‌کند! تاریخ را که ورق می‌زنیم، برخلاف کلمات فربینده و آهنگین، تنها چیزی که به چشم می‌خورد این است... امام و ولی جامعه مخالف باطل است و همواره با او مبارزه می‌کند! حال چه با شمشیر چه با تبیین چه با علم چه با...! اما دردی عظیم بر دل می‌ماند و آن این است که گاهی کلامی باطل، فتنه می‌کرد بر دلِ مومنان و داغش می‌نشست بر دلِ مولا؛ گاه با وسوسه دنیا، گاه با سرگیجه‌ی عبارت‌های دروغین و گاه با افراط و تفریط هایِ خانمان سوز کار به جایی می‌رسید که امام علی‌الاصول نظر دیگری داشتند و مومنان نظر دیگری، نه به قصد ظلم ... گاهی حتی به قصد نیک! اما با فراموشیِ سمعاً و طاعتا... و این است که فریاد همیشگی حق می‌شود: هل‌من‌ناصرینصرنی؟ ✍🏻 زهرا علیزاده

یازده روز مانده تا وداع آخر.... ولی چه قدر دلم تنگ شده

-بسم‌الله-

سلام‌آقایِ‌من؛)

- پدر...