و شکوهِ مرکز علم و اندیشهی اسلام در ایران چه زیبا به رخ کشیده شد(:
همانجایی که عالم عظیمی از عالمان بزرگ اسلام چنین برای تو مرثیه سرایی سوگ خواند:
اللهم إنَه نزل مجاهداً مبالغا ورعا موحداً متالهاٌ.
خداوندا، او در حالی بر تو وارد شد که مجاهد، سختکوش، پرهیزکار، یکتاپرست و سراپا بندگی و خداپرستی بود.
اللهم، اللهم، اللهم إنه نزل عندک شهیداً للاسلام و القرآن و العتره - هذا اولا –
خداوندا، خداوندا، خداوندا، او نزد تو در حالی وارد شد که شهیدِ اسلام، قرآن و عترت بود؛ این نخستین ویژگی اوست.
اللهم، اللهم، اللهم إنه نزل عندک قتیلاً للإسلام، قتیلاً للأمة المسلمة، قتیلا لسیاستها ، قتیلا لصیانتها قتیلا لکیانها، قتیلا لعظمتها و سیادتها و مولویتها و وحدتها
خداوندا، خداوندا، خداوندا، او نزد تو در حالی وارد شد که کشتهشده در راه اسلام؛ کشتهشده برای امت مسلمان، کشتهشده برای پاسداری از سیاست آن، کشتهشده برای حفاظت از آن، کشتهشده برای حفظ موجودیت آن، کشتهشده برای عظمت، سیادت، سروری و وحدت آن.
جهت خوندن اونهایی که مثل من معانی نماز دلنشین امروز رو خیلی متوجه نشدن و دوست داشتن که بدونن🙃
تو را با خدا چه عهدی بود
که از این کرامت برخوردار شدی؟(:
وِداد
عزیزمان را عزیز دانستید.
چگونه باید تشکر و سپاس و قدردانی به جا آورد؟
که آیا به جا آوردنش سزاوار است یا نه؟
تنها خدا آگاه است که این حضور،
جای تقدیر که نه، جای دست بوسیدن دارد!
آنهم نه برای آنکه او عزیز ما و آقای ما و سرورما بود.
که جفاست!
زیرا آقایی او بر سر هر حق طلبی،
مهر بخشیده بود.
بلکه این قدردانی بابت دلهای آماده و شوق حضورتان است.
آنهم نه به عنوان صاحب عزا!
که صاحبِ این عزا، تمام جهان خوش قلب
و در اصل مولای پنهان از دیدههاست.
بلکه به عنوان شیعیانی
که این چنین عاشقی و محبت شما به او
مرهم دلهای داغدارشان و
قوت قلب گامهایشان شده است.
_عراقیِهایِمهربانم_
چه بگویم
هیچ قابی نخواهد توانست شکوه و عظمت این حضور را به تصویر بکشد.