بسم الله الرحمن الرحیم تجربه نگاری(۸) ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ مسجد –مردم و ما ادراک ما مردم۱. 🔻رمز پیروزی انقلاب اسلامی مردمه.مردمِ در صحنه.مردمی که انقدر در صحنه ها حضور داشتند و دارند که مشهور شدند به مردم همیشه در صحنه.این مردم شاید همه ی کمّی نباشند،اما قطعا غالب ایمانی هستند. مردم مومن همیشه در صحنه.دشمن هم نزدیک به گذشت پنجاه سال از عمر این انقلابِ مردمی متوجه شده که اصطلاحا آنتی تز این انقلاب هم مردم هستند.پس اون هم شروع کرده به مردم سازی و امت سازی. اما به سبب فهم نادرستش موفق نبوده و هیچ وقت نخواهد بود.مردمی که انقلاب کردند،به سبب اجتماع حول توحید،مردم شدند. 🔻درحال برسی مسجد های محدوده مورد نظر بودیم تا ورود به مسجد جدیدی داشته باشیم.برای اینکه تیم جدیدی در مسجد مستقر بشه و مشغول خدمت بشه.در همین حال و هوا بودیم که یکی از اساتید محله ای که شامل دو مسجد تقریبا نزدیک به هم بود معرفی کرد.حاج آقامون ده روز از ماه محرم امام جماعت اونجا بودند و از قبل ارتباطی وجود داشت. تصمیم گرفتیم که بریم برای احیاء ارتباط گذشته. 🔻ساعت تقریبا ۱۵ بود که رسیدیم به مسجد.همینکه رسیدیم دو نفرِ آخر مسجد در حال خارج شدن بودند.بعد از سلام و احوال پرسی متوجه شدیم امام جماعت فعال و پر تلاش مسجد چند دقیقه زود تر از ما رفته.سریع تماس گرفتیم و با کمال احترام فرمودند که خودشونو میرسونن مسجد.بعد از صحبت های مقدماتی یخورده درباره کار هایی که میخواهیم انجام بگیره صحبت کردیم. 🔻حاج آقا خیلی فعاله.طی این مدتِ یک سالی که اومده این محل کلی کلاس و ها و برنامه های جالب برای کوچیک و بزرگ داشته.و طبق بیان اهالی که اونجا بودند خیلی راضی بودند از ایشون. یه امام جماعت جوانِ با نشاطِ پای کار. کی بدش میاد؟اما حاج آقا دست تنها بود. نیاز داشت یه چند نفر دیگه هم همراهش در مسجد باشند و بتونه اتفاقی که لازمه به کمکشون در همون محله رقم بزنه. 🔻فاصلشون تا اولین محل تجمع خیلی نبود.بخاطر همین تعدادی از اهالی که هر شب ملحق میشدند به تجمعات خودشون بصورت پراکنده راهی میشدند.اما این کافی نبود. این محله نیاز داشت تا صدای بلند انقلاب اسلامی در کوچه پس کوچه هاش بپیچه.اینکه میادین اصلی و تعدادی از مسیر های مهم مورد توجه مردمه خیلی خوبه. اما نباید محله فراموش بشه. محله؛اون جامعه ی با هم آشنایی که انس بینشون یچیزه خاصه. ساده تر بگم اهل محل تعصب همو میکشن... 🔻قرار شد محل شروع تجمع و راهپیمایی مسجد باشه،بلافاصله بعد از اقامه نماز مغرب و عشاء.شب به همراه یه وانت و چند تا باند جلوی مسجد منتظر بودیم.حاج آقا بین صلاتین اعلام کرد امشب از همینحا با هم میریم محل تجمع. خیلی استقبال خوبی شد و بعد از نماز مردم اومدن بیرون جلوی مسجد.تعداد خیلی زیادی نبودیم اما بخاطر تازه بودن این فضا و اتفاق یه هم همه ای جلوی مسجد پیچیده بود.خنده های شیرینی که روایت از جدید بودن کار داشت. 🔻همینطور که در حال عادی سازی بودند یهو صدای بلند الله اکبر به گوشمون رسید و سر و صدا ها خوابید.صدا بلند بود اما کم تعداد.به محض رسیدنِ صدا،جمع جلوی مسجد شروع کردند به پاسخ دادن.حالا دیگه صدای الله اکبر ها بلند تر و پر تعداد تر بود.اون صدای الله اکبری که اول به گوش رسید،دسته کم تعداد مسجد همسایه بود. حاج آقامون که ده روزی همون مسجد امام جماعت بود،دوباره امشب یه سر رفته بود اونجا و دعوتشون کرده بود به مراسم امشب.تعدادی از اهل مسجد هم،همراه شده بودند و شد اونچه که چند خط بالا تر نوشتم. 🔻اتفاقی که اون شب رقم خورد بسیار جالب و شگفت انگیز بود و صفحه ها میشه دربارش نوشت. اما نکته ای که در این قسمت قصد دارم مورد توجه باشه «شجاعت مومنانه» هست.کم بودند اما نترسیدند از صدای ضعیفشون،چون حقّ بودند. 🔻حرکت توحیدیی که متوقف در تعداد نشد و به قوت ایمان و غیرت،اتفاق بسیار مهمی رو اون شب اقامه کرد.این صحنه های تربیت اجتماعی رو مدیون امامین عزیزمون هستیم.اینکه در این زمان،دقیقا در زمانه ای که انسان های خبیثی از کثیف ترین کار ها ابایی ندارند و تقریبا همه جهان مطیع این شیطانک ها هستند،در ایران اسلامی #مردم با هر تعدادی در هر کجا شجاعانه شعار توحید سر میدن و همه جهانو دعوت میکنند به این عقلانیت عاشقانه. 🔻چرا این مردم پیروز نهایی نباشند؟ چرا وارثان زمین نباشند؟مردمی که همتشون حرکت در مسید حق و الهی شده... - ولاء @velaa_ir

تجربه نگاری (۹) - ویدئویی -مسجد - مردم -ولاء @velaa_ir

تجربه نگاری (۹) - ویدئویی۲ -مسجد - مردم -ولاء @velaa_ir

بسم الله الرحمن الرحیم تجربه نگاری(۹) ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ مسجد – مردم و ما ادراک ما مردم۲. 🔻بعد از تمام شدن صحبت هامون تعدادی از بچه هایی که جلوی مسجد بودند متوجه شدند که امشب خبرایی.بخاطر همین وقتی رسیدیم مواجه شدیم با کلی از بچه های محل.البته همیشه اونجا بچه ها هستند،اما امشب تعدادشون خیلی بالا بود. تا متوجه شدند همراهمون پرچم بردیم،شروع کردن به پرچم دست گرفتن. در فضای خالی کنار مسجد بچه ها داشتند پرچم تکوندناشونو به رخ هم میکشیدن و داشتند گرم میکردند برای مراسم اصلی. 🔻در همین حین ما مشغول آمده کردن باند و وانت بودیم.باید باند ها با طناب روی وانت سفت میشد. اما یه مشکل تقریبا بزرگ وجود داشت.اینکه راننده وانت هنوز بهمون ملحق نشده بود و ما هم تابحال اصلا وانت نداشتیم. بنا بر این هفت پشت به گره های حرفه ای وانتی ها بیگانه بودیم! خیلی وقت بود که مشغول کار بودیم. اما متاسفانه در همون لحظه ای که فکر میکردیم آخرین گره داره زده میشه و تموم زورمونو میزاشتیم روش،متوجه میشدیم که طناب هایی که انقدر دور باند پیچیدیم به هیچ وجه سفت نشدند و رها تر از هر زمانی رو سر ماشین بودند. 🔻دیدیم اینطور نمیشه و وارد فرایند مردمی سازی کار شدیم.ایده ای که حضرت امام با همون کار انقلاب اسلامی رو پیش برد. اصلا مگه میشه اراده مردم بیاد پای کار حقی و اون کار محقق نشه!؟مثل همین شب ها که مردم جدی تر از هر زمان دیگه ای پای کار انقلاب اومدند و کشورو از خطر های بسیار بسیار جدی نجات دادند. اما چون کار سر شکن شده و خرد شده و بین همه ملت پخش شده،سنگینیش به چشم نمیاد. اما مگر میشه از اهمیتش چشم پوشید؟ انشاءلله همین اراده مردمی در همه مسائل کشور که از مهم ترین هاش اقتصاده جاری بشه و از این چالش هم با موفقیت عبور کنیم.اقتصاد مردمی با الگوی تعاونی ها که امام شهیدمون همین ابتدای سال مفصل دربارش صحبت کردند و مسیرو مشخص کردند. 🔻نیسان جلوی مسجد توجهمونو به خودش جلب کرد. دنبال رانندش بودیم تا کمکون کنه. در همین حین بچه ها متوجه شدند که ماجرا چیه و خودشون وارد عمل شدند. یکی بالای وانت تنظیم میکرد و یکی پایین گره میزد. کاری که نزدیک به یک ساعت بود،تلاش داشتیم تا انجام بدیم بچه ها کم تر از یک ربع انجامش دادند... 🔻بعد از شنیدن صدای الله اکبر مسجد همسایه و ملحق شدن نماز گزاران دو مسجد بهم قرار شد با پیمایش مسیری درون محله بریم و ملحق بشیم به جمعیت در محل تجمع اصلی. با بلند شدن اولین صدای الله اکبر خیلی سریع پرده های خونه ها شروع کرد به تکون خوردن.پشت سر هم لامپ های اتاق های مشرف به خیابون در حال روشن شدن بود.اهل محل درب و پنجره هارو باز میکردند و در حال تماشای یه اتفاق جدید در محلشون بودند. حس و چهرشون شبیه حس و چهره نماز گزارای مسجد بود که تازه داشتند جلوی مسجد جمع میشدند. لبخند های شیرین همراه با تعجب و کنجکاوی.آروم آروم بچه های جلوی درب خونه چهرشونو برمیگردوندن سمت پدر یا مادرشون تا اجازه بگیرن و بیان بین جمعیت.دیگه شور کار در کل کوچه پس کوچه های محل پیچیده بود.مردم آروم آروم از خونه ها میومدن دم درب و ما هم حین حرکت عکس آقارو پخش میکردیم بینشون. تعدادی هم تصمیم گرفتند تا درب خونه رو ببندند و باهامون همراه شدند. 🔻بعد از اینکه جمعیت اصلی ملحق شد به افراد حاضر در محل تجمع،حالا بچه ها ماموریت جدید خودشونو آغاز کردند. کوچه مسجد منتهی میشد به یه خیابون اصلی. بچه ها یه میز درب و داغون که روش پارچه سیاه کشیده بودند بردند دم کوچه و با بلند گوی کوچکی که همراهشون بود شروع کردند به مداحی پخش کردند. همه دور همون میز جمع بودند و به ماشین های عبوری عکس و نوشته تحویل میدادن. بعضی ها هم که خوششون اومده بود،ماشینو نگه میداشتند تا بچه ها عکسارو پشت ماشینشون بچسبونن... میکرفن دست بچه ها بود و نوبت به نوبت میومدن و شعار میدادن. خودشون کارو دست گرفته بودن و ما از کنار جدول مشغول دیدنشون بودیم. همین بچه های ابتدایی و متوسطه اولی که شاید با لباس فرم مدرسه خیلی به حسابشون نیاریم،همینا با هم یه برنامه خیلی جدی گرفته بودند و یه گوشه از جامعه در حال کنشگری بودند برای ایران اسلامی. 🔻ماجرا های چند ساعت حضورمون در اون محل تمومی نداره و هرچقدر که مینویسم،به خودم میام و میبینم که کلی چیزا برای نوشتن همچنان باقی مونده... اما کجا جز مسجد قدرت راه اندازی چنین جریانی داشت...؟ -ولاء @velaa_ir

تجربه نگاری (۸) - تصویری -مسجد - مردم -ولاء @velaa_ir

تجربه نگاری - ویدئویی -مسجد - مردم -ولاء @velaa_ir

تجربه نگاری - تصویری -مسجد - مردم بچه،میز،شعار... -ولاء @velaa_ir